Panda*500

 และแล้วก็ได้เรียนเปียโนหลังจากที่หยุดไป 1 อาทิตย์เต็ม ๆ แบบไม่ได้แตะต้องเปียโนเลย แถมกลับมาก็ปั่นงานกันหูดับ (แต่ยังมีเวลาคุย msn อยู่เสมอ --- ก็มันทำงานหน้าคอมอ่ะน้า)

เล่าแต่ต้นก่อน ... คือเมื่อวานครูบอกฉันว่า "กี้อย่าใส่ชุดนอนนะ จะเอากล้องไปถ่ายรูป" เพราะตอนนี้ครูเริ่มรวบรวมทำเนียบนักเรียน ก็เลยถ่ายรูปทุก ๆ คนเก็บเอาไว้ ฉันก็เลยอุตส่าห์ตื่นมาทาแป้งแต่เช้า (นี่เรียกว่าแต่งหน้าแล้วล่ะ) พอครูมา ... ฮั่นแน่ หิ้วกล้องมาในมือ ไม่เสียทีที่ฉันอุตส่าห์อาบน้ำทาแป้งนะ ครูกดไปสองแช่ะ เดี๋ยวครูเอารูปมาให้ก่อน แล้วจะเอามาแปะบนบล๊อคให้ดูชม

คิวเพลงยาวเป็นหางว่าว เพราะว่าเดือนตุลาตอนที่น้อง ๆ ปิดเทอมกัน ครูจะจัดสังสรรค์นักเรียน อาจจะเป็นที่บ้านน้องหมวยเนตรนารี ไม่ก็บ้านที่ครูใช้สอนเปียโน ครูก็เลยมอบหมายให้ฉัน เล่นดูเอทกับน้องคนนึง และ 2-เปียโน กับน้องอีกคนนึง ยังมีโซนาต้าของฉันอีกนะที่ฉันอยากจะเล่นน่ะ (จะทันไหมน้า) สรุป เพลงเต็มไปหมด แต่มีเวลาเดือนก.ย. เดือนเดียว (เพลงคู่มันก็เล่นง่าย ๆ อ่ะ คงไม่มีปัญหาอะไร)

ตอนเล่นเพลงคู่ที่ชื่อ Penguin Parade เพลงมันน่ารักมาก คือ ส่วนที่เราได้เล่นมันเป็นตึ่ง ดึด ตึ่ง ดึด อ่ะ แต่พอมาเล่นคู่กับเมโลดี้แล้วมันน่ารักดีนะ เล่นไปก็ยิ้มไป ครูจะหาว่าฉันบ้าไหมนะ ฉันก็รู้สึกว่าเวลาตัวเองได้ยินอะไรน่ารัก ๆ ก็ยิ้มแบบสาวเจอรักแรกพบยังไงยังงั้น ... แต่อุตส่าห์ยิ้มแฉ่งหันไปทางครูเต้ทีไรครูก็ทำหน้าดุทุ๊กกกที ประมาณจะบอกว่า ไว้ให้เล่นน่ารักจริง ๆ ก่อนแล้วค่อยยิ้มได้ไหม ตอนนี้ยังห่วยอยู่ควรจะสงบจิตสงบใจไว้บ้าง 555+ (ความจริงครูเขาแค่ปั้นหน้าเวลาสอนตลอดเวลาอยู่แล้วอ่ะน้า)

ก่อนที่จะได้เล่นเพลงนี้วันที่ครูส่งเพลงมาแล้วบอกให้ฉันเล่น Secondo นะ (ครูเคยบอกว่า ดูเอท มันจะมี Primo คือโน้ตส่วนเมโลดี้ และ Secondo คือส่วนที่เล่นทางคอร์ด ๆ อ่ะ คนที่เล่น Secondo ส่วนใหญ่มักจะเก่งกว่า)  ฉันก็แอบงอนครูไปเพราะเข้าใจว่า ครูให้น้องที่เก่งว่าเล่นในส่วนที่ง่ายกว่าได้ยังไงกันล่ะ และยิ่งไปคุยกับศิษย์น้องรัก ก็ได้คำตอบว่าตอนนี้น้องเขาเรียนเพลง Minute Waltz ของ Chopin อยู่ ซึ่งฉันคิดว่าเพลงนี้มันยากนะ อย่างฉันคงยังมือไม่ถึงที่จะเล่น ทำให้รู้สึกว่าน้องเขาเก่งกว่าเรามากแล้ว ทำไมครูเต้ใจร้ายให้ส่วนยากเรามาเล่น แถมโกหกเราอีกแน่ะ ว่าเราเก่งกว่าน้องอย่างหน้าตาเฉย แต่พอได้คุยกับครูจริง ๆ แล้วครูกลับบอกว่า Sonata ของ Mozart ที่เราเรียนยากกว่า Minute Waltz ก็ทำเราตะลึง ครูบอกว่า Sonata มันมี Modulation มาก และมีสเกลเยอะ ฉันก็คิดต่อนะ คือเนื่องจาก Minute Waltz รู้สึกจะเป็นคีย์ Db Major มันก็คงจะง่ายกว่าเพราะคีย์ดำซ่ะเยอะ ต่างกับ Sonata ที่เป็นคีย์ C แถมเปลี่ยนคีย์บ่อย ทางนิ้วมันคงไปลำบากกว่า แต่ไงก็ตามฉันก็ยังมองว่า Minute Waltz น่าจะยากกว่าอยู่ดี ตรงจริตจะก้าน ของ Chopin ที่ไม่ใสซื่อถือตัวอย่าง Mozart นะ คือว่า ถ้าฉันเล่น Minute Waltz ก็รู้สึกเหมือนต้องเชิดคอตลอดเวลาจนจบเพลง ต่างจากเวลาเล่น Sonata ที่ฉันโยกหัวไปมา (ความจริงมันติดเผื่อนับจังหวะตก ...)

สำหรับตัวโซนาต้าโมสาร์ทวันนี้ที่เล่นให้ครูฟังไป ครูว่าฉันเล่นเรียบร้อยขึ้น แต่มันต้องเล่นช้ามาก ๆ ถึงจะได้เรียบร้อยขนาดนั้น (แต่ก็มีพลาดไม่ต่อเนื่องหลายจุด) ความจริงตอนซ้อมเอง ก็ทดสอบโดยเล่นเร็วขึ้นบ้าง เผื่อมันจะพัฒนาเล่นเร็วขึ้นได้แล้วแต่พอเร็วทีไรก็เละตลอด ฉันว่าฉันอาจจะซ้อมน้อยเกินไปหน่อยก็เป็นได้นะ คงต้องขยันซ้อมเพิ่มขึ้นจนถึงจุดที่เร็วขึ้นมาหน่อยก็ยังดี (คือถ้าเล่นเร็วนี่เขบ็ตสองชั้นนัวเหมือนเดิม)

เพลงที่ใช้เล่น 2-เปียโน นี่ก็เพลงง่าย ๆ อีกเหมือนกัน Minuet ของปู่ Bach นั่นเอง (แต่อันนี้เขา arrange ใหม่ ให้มันเป็น 2-เปียโนอ่ะนะ) ที่ยากคือ มันเขียนโน้ตในบรรทัด G Clef ตามปกติ แต่ให้เล่นสูงไป 8va อย่างสมมุติว่าตัวฟาสูงมันจะอยู่คาบเส้น แต่เห็นโน้ตเขียนระหว่างบรรทัดต่ำลงมาแต่ต้องเล่นสูงมันก็เกิดอาการอ่านไม่ค่อยออก เพราะมันชินเห็นฟาอยู่ในเส้นมากกว่า แล้วยิ่งฟาต้องติดชาร์ป เจ้ากรรมก็เลยทำให้บางทีลืมชาร์ปไปด้วย เพราะมัวแต่นั่งคิดว่าตกลงนี่เราจิ้มตัวถูกหรือเปล่า ไงก็ตามเพลงนี้ก็น่ารักอีกล่ะ ถ้าได้เล่นคู่เราคงยิ้มแฉ่งตลอดแน่ ๆ เลย

สรุปที่เรียนมาแล้วแฮปปี้มาก ๆ เพราะมีแต่เพลงน่ารัก ... รู้สึกดีจัง

... อ้อ วันนี้น่ะการบ้านเยอะมาก เพราะมีเพลงคู่กับน้องถึงสองคน สู้ตายและจะไม่ทำให้น้อง ๆ ผิดหวัง (อายเด็กแย่เลย) และก็โซนาต้าอันเป็นที่รัก มีทบทวบ Czerny กับ Zanakand ที่ซ้อมนานแล้ว ลืมไปแล้ว

ขากลับครูก็แอบหยอด (หลอกให้เราดีใจอีกล่ะซิ ไม่หลงกลหรอก) ครูว่า จริง ๆ ฉันก็เริ่มสอนได้แล้วนะ แนะนำให้ฉันให้เอาอัลเฟรดเล่มแรกมานั่งเล่นดูก่อน แต่ฉันยังไม่พร้อมหรอก คงไม่มีเด็กที่ไหนจะเสี่ยงกับคุณครูที่เรียนเปียโนมาปีกว่าหรอกนะ จริงไหมล่ะ รอไว้ทำใจได้ก่อนนะ ... ไม่ก็รอเรียนจบก่อนดีกว่า ... ว่าม๊ะ

วันแม่ ... 

ครูก็ยังมาสอนเปียโน (และไม่ใช่บ้านขอบฉันบ้านเดียวนะ รู้สึกว่าจะสอนเต็มวันเหมือนปกติ นั่นเพราะเด็ก ๆ ได้หยุดกัน) 

เราลุยโซนาต้ากันต่อไป เพลงนี้มีแนวโน้มดีขึ้นแล้วนะ ฉันค่อยใจชื้น (แต่อย่าด่วนดีใจ เพราะหนทางมันยังอีกยาวไกลนัก) Czerny (แบบฝึกหัด) กับไฟนอลแฟนตาซี (Zanakand) โดนดองอีกล่ะ ฉันว่าอีกไม่นานฉันก็จะลืมที่อุตส่าห์ซ้อมมานะ (เมื่อคืนก็อุตส่าห์ซ้อม นึกว่าครูจะอยากฟัง) แต่ว่าตอนนี้ต้องมุ่งเรียนโซนาต้าก่อน เพราะว่า ครูของฉันเขากะจะรวมพลนักเรียนทั้งหลายไปบ้านน้องคนนึง น้องหมวยเนตรนารีนั่นเอง (ยังจำได้ไหม น้องที่เขาถามว่าเราเรียนชั้นอะไรน่ะ ...) ฉันอยากจะให้โซนาต้ามันทันเอาไปเล่นที่บ้านน้องเขา ถึงเวลานั้นมูฟแรกคงได้แล้วล่ะโน๊ะ ถ้าฉันไม่โง่เกินไป 

ฉันเป็นคนประมาณว่าแยกประสาทซ้ายขวาไม่ได้ แย่มาก ๆ ถ้าให้ทำอะไรปัจจุบันทันด่วน ครูฉันก็ชอบเหลือเกิน "เอ๊า... กี้ มือขวาเล่น มือซ้ายตบตัก~" สั่งทันทีล่ะมันทำไม่ได้นะ 555+ ครูก็ยังไม่ยอมแพ้นะ "เล่นให้มันได้" ... ก็ได้มาแบบกระท่อนกระแท่นอ่ะ สุดท้ายก็ต้องฝึกเองนี่แหละ พอมีเวลาไม่จำกัดค่อย ๆ ทำซ้ำ ๆ กันไป ฉันถึงจะทำได้น่ะ อีกอย่างฉันก็โรคจิตมากชอบอะไรที่มันทำซ้ำ ๆ อยู่แล้ว (เหมือนคนจับเจ่า ไงก็ไม่รู้) 

วันนี้แอบได้ยินแฟนครูโทรมา ครูก็ทำเสียงดุลงโทรศัพท์ใหญ่เลย ความจริงครูไม่ได้ดุหรอก แต่ครูชอบพูดแบบมีพาว~ ฉันหมายถึงเสียงมันมีพาวอ่ะนะ ฉันก็เคยเสียงมีพาวอยู่ระยะนะ (แต่คงพาวไม่เท่าครู) อยากรู้ม๊ะ ต้องทำไง ... ก็ไม่มีไรมาก คือฉันเป็นคนชอบเมารถ แล้วมีอยู่ช่วงนึงที่ต้องขึ้นรถบ่อย ๆ เวลาเมารถเนี๊ยะนะ ก็ต้องการออกซิเจนมากเป็นพิเศษ วิธีการกันเมารถได้ถูไถ ก็คือ การหายใจเอาออกซิเจนให้เข้าตัวได้มากที่สุด ก็อ้าปากกว้าง ๆ หายใจทางปากแรง ๆ ให้มีเสียง "ฮา ~" ท้องก็แป่งออกมา จากนั้นทำปากเป็นรูเข็มเล็ก ๆ แล้วค่อยปล่อยลมออก แค่นี้เอง (คือเป็นเทคนิคฝึกตอนสมัยม.ต้น เล่นเครื่องเป่าอ่ะ) ... มันก็จะได้อากาศเต็มที่ ผลข้างเคียงคือ จะพูดอะไรกับใครเสียงก็จะมีพาวตามมาด้วย (ฉันก็สงสัยว่าครูจะทำอะไรแบบนี้หรือเปล่าน้า พูดมีพาวตลอดเวลา) ใครอยากดุแบบครูสอนเปียโนของฉันเอาไปทำได้นะ (แต่เรื่องทำให้ร้องเพลงเพราะไม่รับประกัน เพราะฉันทำไงก็ร้องเพลงไม่เพราะอยู่ดี) 

อ่ะ มีอีกเรื่องที่จะโม้ ก่อนจะจบ ... เมื่อคืน ตั้งแก๊งค์ครูนักเรียน คุยกันใหญ่ใน msn มีเรา เจน น้องหมิง(หรือหมวยเนตรนารีนั่นเอง) และ ครูเต้ สรุป กลับมาย้อนอ่านเชตล๊อกอีกที ทำไมมีแต่เราที่โดนรังแกนะ สงสัยจะทำตัวน่ารักเกินไปเลยโดนแกล้งได้ง่าย (ว่าแต่สังเกตกันเปล่า ตอนครูคุยเอ็มจะขำ ๆ กันใหญ่ เพราะไม่ได้ยิน powerful voice ดุ ๆ ของครูผ่านทาง msn ไง อิ ๆ ) 

ปล. แพนด้ากี้จะหายหัวไป 1 อาทิตย์ค่ะ แฟน ๆ บล๊อคอดใจหน่อย กลับมาแล้วจะรีบมาเขียนให้อ่านเลย (แอบมีอยากให้อัพบ่อยกว่านี้อ้า~) ขอบคุณที่ติดตามนะคะ  ทั้งแฟนเปิดเผย และแฟนที่แอบอ่าน คิก ๆ  

*คำเตือน ... บล๊อกต่อไปนี้ยาวมากทีเดียว 

หากไม่มีเวลาอ่านก็อนุโลม คอมเม้นท์มั่วได้ตามสะดวกค่ะ 

-------------------------------------

ต้องเกริ่นตั้งแต่เมื่อวาน~ เรื่องศิษย์น้องรักมาที่บ้าน (ศิษย์น้องว่าไงบ้างก็ลองอ่านดูในนี้เลย) เราก็มุ่งซ้อมกันแต่เปียโน (และกินเป็นหลัก) 

เรานัดครูกันไว้ว่าใครครูมาสอนทีเดียวรวดเลยจะได้ไม่ต้องเสียเวลา คือ ขับรถมาสอนเราพร้อมกับศิษย์น้องของเรา แล้วก็หนีบน้องเรากลับบ้านไปด้วยเลย เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้ทั้งกี้ทั้งเจน

ครูมาถึง เจนกับครูก็จับเข่าเผาเรากันใหญ่ เวิ้งก็นั่งฟังเฉย ไม่ยอมเข้าข้างเราบ้าง ปล่อยให้เราเป็นฝ่ายถูกกระทำ  

ครั้งนี้ฉันได้เห็นครูสอนคนอื่นเป็นครั้งแรก

ก่อนหน้าครูจะสอนเจนศิษย์น้องรัก ฉันฟังเจนเล่นซ่ะหลายรอบเลย ฉันก็รู้สึกว่า เจนเล่นเสียงตรงนี้มันไม่เคลียร์ ไม่ค่อยเวิร์ค แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรนะ ก็พยายามบอกเจนว่า เล่นเมโลดี้ให้ชัด หรือมือซ้ายเบา พวกเรื่องเบสิกทั้งหลาย (ที่ฉันเองความจริงก็ทำไม่ค่อยจะได้อยู่เหมือนกัน) พอดูครูสอนมันเห็นชัดเลย ครูไม่ใช่แค่ฟังออกว่ามันไม่ดี แต่ครูฟังออกว่ามันเกิดจากอะไร อย่างมีอยู่เพลงนึง เจนเล่น ตึง ตึง ตึง เรารู้สึกมันห้วนจัง แต่บอกไม่ได้เพราะอะไรก็ได้แต่บอกน้องเขาว่า พยายามเล่นเมโลดี้ให้เคลียร์นะ ครูมาถึงปุ๊ปบอกให้เจนเล่นเลกาโต้มือซ้าย เท่านั้นแหละ ... เสียงมันเปลี่ยนเลย เจนเล่นได้เพราะขึ้นทันทีเลยล่ะ ฉันยิ้มออกมาเลย ตอนนี้เพียงเจนเล่นใหม่อีกรอบหลังจากครูได้คอมเม้นท์ไป ฉันเห็นอะไรชัดขึ้น ฉันอยากช่วยใคร ๆ ให้เล่นเปียโนได้เพราะขึ้น ฉันหวังว่าอีกไม่นานฉันจะมี ability ที่ไม่ใช่แค่ฟังออกว่ามันดีหรือไม่ดี แต่ฟังออกไปถึงว่าเพราะอะไรถึงได้เสียงที่ไม่ดีออกมา และวิธีทางแก้ไข ครูก็คงเหมือนหมอที่พยายามหาสาเหตุของอาการ และให้ยารักษาไปพร้อมกัน 

ครูสอนเจนเรื่องส่วนของโน้ต อย่างที่เคยสอนฉัน ครูว่า "ถ้าโน้ตที่ไม่เป็นเลกาโต้ ไม่เป็นสแตกกาโต้ เขียนไว้เดี่ยว ๆ ติดกัน 4 ตัว จะเล่นสั้นหรือยาวขนาดไหน" คำตอบก็คือ ต้องเล่นโน้ตตัวนึงให้ได้ 7/8 ของจังหวะจริง เท่ากับว่า จะมีหยุดเล็ก ๆ นิดเดียวเท่านั้นระหว่างตัวโน้ต โน้ตเลกาโต้คือเล่นยาวต่อกันไปไม่มีหยุดเล็ก ๆ ส่วนโน้ตที่ติดสแตกกาโต้เท่ากับว่าให้เราเล่นยาวแค่ครึ่งเดียว หรือ  1/2 ของจังหวะจริง นอกจากนี้ยังมีโน้ตที่ติดสแตกกาติสสิโม่ที่เล่นสั้นเป็นครึ่งนึงของสแตกกาโต้ธรรมดา หรือเท่ากับแค่ 1/4 ของจังหวะจริง 

เพลงที่ครูสอนเจน พอเล่นให้ตามโน้ตจริง ๆ อย่างพวกให้เสียงมันขาดกันเล็กน้อย หรือปั้นแต่งท้ายสเลอให้มันนุ่มลง มันก็เพราะขึ้นชัด เบา และ สบายกว่ากัน

พอเห็นครูสอนเจน ฉันก็รู้สึกว่า ครูของฉันนี่วิเศษมาก ๆ เลยนะ ... และสักวันฉันก็อาจจะได้รับการถ่ายทอดทักษะอันพิเศษนี้เช่นกัน ...

... และก็มาถึงตาของฉัน

ฉันเปิดโซนาต้าขึ้นมา เพราะคราวก่อนหน้าฉันขอข้ามไปเรียนอย่างอื่น คราวนี้ฉันก็เลยขอแบบเต็ม ๆ กับเพลงนี้ สัปดาห์ที่ผ่านมา เรียกว่ามันแย่มาก ๆ "ฉันรำคาญเสียงเปียโนที่ตัวเองเล่น" แต่ก่อนฉันฟังอะไรก็เพราะไปหมด เดี๋ยวนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าฉันฟังออกมาขึ้นว่าอะไรมันเพราะไม่เพราะดีไม่ดี เพราะงั้นแล้วฉันเริ่มรู้ว่าสิ่งที่ฉันเล่นมันแย่ และพยายามจะแก้มันยังไงมันก็เหมือนว่าจะเท่าเดิม

ครูก็แก้ให้ ให้แบบฝึกหัดเพิ่มเติม ฉันก็ได้แต่หวังว่าถ้าทำแบบฝึกหัดที่ครูให้จนชำนาญแล้ว มันจะค่อย ๆ แก้สิ่งที่ฉันบกพร่องได้ วันนี้เราไซท์รีดกันจนจบเพลง ครูก็ทำท่าว่าจะหลับตอนฉันไซท์รีดด้วย แต่คือเดี๋ยวนี้ดีขึ้นแล้วนะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนครูอาจจะได้หลับไปแล้ว

ฉันบอกครูว่าฉันเล่นแล้วรู้ดีว่ามันห่วยมาก ฉันพยายามจะพูดว่าฉันอารมณ์เสียด้วย แต่ก็ไม่ได้พูดแรงขนาดนั้น ตอนซ้อมเอง ฉันถึงกับทะเลาะกับแยมมี่หลายรอบมาก ๆ แยมมี่ก็คงอารมณ์เสียกลับมาใหญ่ พลอยให้เสียงแยมมี่ก็แย่ยิ่งกว่าเดิม ครูก็พยายามจะบอกฉันว่านี่เราเพิ่งอ่านโน้ตกันมาจบเพลงเองนะ ฉันใจร้อนเกินไป ฉันไม่รู้ว่าใจร้อนเกินไปไหม "เพลงนี้มันยากไปสำหรับเค้าหรือเปล่า" ฉันถามขึ้น ...

"พูดอย่างงี้อีกล่ะ" ครูตอบ ...
ส่วนฉันอึ้ง คือ ถ้อยคำครูกำลังบีบหัวใจน้อย ๆ ของฉันอยู่
ครูพูดต่อด้วยเรื่องว่า เราต้องเล่นเพลงยากมันถึงจะพัฒนา เพลงที่เล่นได้ง่าย ๆ แล้วจะฝึกไปทำไม

ฉันพยายามกลั้นอะไรสักอย่างในอกที่มันกำลังจะทะลัก ฉันกำลังจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม เหมือนกับตอนที่ฉันกับครูเพิ่งเจอกัน นั่นมันหนึ่งปีที่แล้วที่ฉันเฝ้าแต่พูดว่าฉันเล่นห่วยจัง จนอยู่ดี ๆ ฉันก็ได้สอบเกรด 5 ที่มันดูสูงเสียจนรู้สึกว่าฉันก็คงเก่งอยู่เหมือนกันนะ หลังจากเข้าข้างตัวเองได้ไม่นานก็เหมือนพบความจริงว่า อีกไกลเลยนี่หว่า ก็ห่วยไม่เปลี่ยนเลยเรา 

ฉันถามครูว่า พวกที่มันเป็นนักเปียโนระดับโลก มันอัจฉริยะกันตั้งแต่เด็กทุกคนเลยหรือเปล่า เพราะคุณปู่ Arrua ตามหนังสือที่อ่าน ตอนปู่ 2 ขวบ ปู่แกเห็นโน้ตแค่แว๊บ ๆ ก็รู้เลยว่าใครแต่งเพลงนั้นอ่ะ (สมัยสองขวบตูยังพูดไม่ได้เลยว่ะ) ครูให้คำตอบฉันมาว่าคนพวกนั้นมีร่างกายที่ดีกว่า เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ดีกว่า มีโสตประสาทที่ดีกว่า สมองที่จำได้ดีกว่า มันก็เลยเรียกจุดที่ดีกว่านี่ว่าพรสวรรค์ ฉันคิดถึงตอนเด็ก ๆ นะ ที่ก่อนเข้าโรงเรียนเตรียมอนุบาล ฉันอ่านหนังสือได้ และบวกลบเลขได้แล้ว แต่เรื่องพวกนี้ไม่มีใครรอบข้างมองว่าฉันเป็นเด็กพิเศษเลยด้วยซ้ำ แม้ฉันจะสอบได้ที่หนึ่งตลอดเวลาสมัยอนุบาล ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้อ่านหนังสือหนังหา สุดท้ายกลับพบว่าปัจจุบัน ฉันอ่านภาษาไทยไม่แตก (อ่านซับคาราโอเกะตามไม่ทัน และวรรณยุคเพี้ยน) รวมทั้งบวกลบเลขช้ากว่าชาวบ้าอีกด้วยซิ (ขออวดเหอะ ไอคิวฉัน test มาทีไรก็สูงลิบลิ้วเลยนะ แต่ฉันก็คงใช้ชีวิตโง่ ๆ เหมือนเดิมตลอดเวลาผกผันกับค่าไอคิว จนไม่น่าเชื่อว่าแบบทดสอบทางจิตวิทยามันจะน่าเชื่อถืออีกต่อไป) --- ฉันก็คิดเองเออเองนะว่า พวกคุณปู่นักเปียโนระดับโลกนี่ ไม่ใช่แค่จะอัจฉริยะ แต่ถ้าพ่อแม่ไม่สงเสริม หรือไม่มีใครมาบอกว่า "แกเป็นเด็กอัจฉริยะ" ก็คงดับวูบ ป่านนี้นั่งลักลอบขายถ่านตามป่าชายเลนก็เป็นได้

ฉันถามครูอีกว่า ฉันจะมีโอกาสที่จะเล่นได้เหมือนอย่างคนที่เขาประกวดไหม เนี๊ยบ ๆ นิ้ง ๆ ครูก็ตอบไม่ฟันธงเช่นเคยว่า ก็ค่อย ๆ ซ้อมไป และทิ้งปริศนาไว้เบื้องหลังว่าได้ไม่ได้มันอยู่ที่กี้เองต่างหาก (ก็แหง นี่ครูเต้ ไม่ใช่หมอลักษณ์ คงตอบไม่ได้หรอก)

สรุปเรื่องอันแสนยาว (ถ้าคุณอ่านตั้งแต่ต้นมาถึงตรงนี้ เอาไปเลยถ้วยรางวัลแฟนพันธ์แท้แพนด้าห้าร้อย พร้อมด้วยบ้านภัสสรพร้อมที่ดิน~ 555+ "มีซ่ะที่ไหนล่ะ")  วันนี้ฉันได้รู้อะไรหลายอย่างเลย ต้องขอบคุณน้องเจนที่มาช่วยเก็บห้อง และ ช่วยทำให้ฉันได้เห็นครูเต้สอนนักเรียนคนอื่นเป็นครั้งแรกด้วยนะจ๊ะ ส่วนครูเต้ตอนนี้ "เราสองคนเป็นลูกศิษย์อาจารย์มาครบ 1 ปีแล้วนะคะ" บวกกับที่เรียนเปียโนตอนม.ปลายกินเวลา 5-6 เดือน (ก่อนไป 'เมกา ที่เคยบอก) ก็เท่ากับเรียนเปียโนมา ปีนึงกับอีก กว่า ๆ (คือรวมเวลาที่ไปมั่วเองด้วยอ่ะนะ) ... ฝีมือเราถ้าเทียบกับเวลาก็พัฒนาเร็วดีนะ แต่ถ้าเทียบกับเงินค่าเรียนแล้ว ... ก็ถือว่าช้ามาก ๆ ด้วยความละโมบส่วนตัว ... "ขอขอบคุณครูเต้ ที่อุตส่าห์ทนฟังเสียงเปียโนแย่ ๆ ของเค้ามาครบ 1 ปีแล้วนะคะ" แฮปปี้แอนนิเวอซารี่มา ณ ที่นี้