Panda*500

ก่อนจะมาถึงจุดนี้ได้ มันผ่านอะไรมาหลายอย่าง!!! ฉันกล้าพูดอะไรแบบนั้นได้ยังไงน้า ทั้ง ๆ ที่มันก็แค่คอนเสิร์ตเล็ก ๆ ขำ ๆ แต่ฉันว่ามันจริง อุปสรรค์มันเยอะมากสำหรับคน "จัดงาน" ที่หลวมตัวการกุศลให้ทุก ๆ คนอย่างเต็มทีโดยไม่ได้หวังอะไรทั้งสิ้น (ด้วยความว่างงานจัด) 

ปัญหาก่อตัวขึ้นก่อนหน้างานจะเริ่ม ฉันคงไม่เอ่ยอะไรมากมาย เพราะเรื่องนี้มันคอนฟิเดนเชี่ยวมาก ๆ เป็นความลับระดับองการภายใน (รั่วมาก) ดีนะที่วันนั้นหิ้วพี่ต่อไป ดูเขาจะเป็นฮีโร่ลับ ๆ ของงานนี้นะคะ ฉันล่ะประทับใจแฟนฉันจริง ๆ "มาม๊ะ มาให้กอดสักทีดีกว่า" 

ความจริงก็มีปัญหาที่เกิดกับตัวฉันเองด้วยเหมือนกันอ่ะนะ ... สารพัดเลย ฉันรู้สึกว่าจะมีประจำเดือนมานานแล้วสักเกือบอาทิตย์ได้ แต่นอนน้อยมันทุกคืน ร่างกายไม่พร้อมเอามาก ๆ จนกระทั้งวันก่อนหน้างานฉันตัดสินใจนอนเร็วจะได้เล่นคอนเสิร์ตหน้าตาสวย ๆ สติสตางค์ครบ ปรากฏว่าวันงานฉันก็มีเมนส์เลย ร่างกายมันคงพร้อมพอดีที่ฉันนอนเต็มอิ่ม (บ๊ะเจ้า) ฉันปวดท้องเมนส์ไปสอนเปียโนไป อย่างน่าเศร้า และเสร็จจากสอนเปียโน (ขอทางโรงเรียนเขาเลิกเร็วกว่าปกติ) ฉันก็ลุย!!! ไปเกอเต้

หลังจากเคลียร์ปัญหาหน้างานกันได้ เนทก็พาฉันไปแต่งหน้า (เนทเมามิวของทุก ๆ คนนั่นแหละ ตอนนี้เริ่มมีแฟนคลับเนทเมามิวมาบ้าง หลังจากโผล่มาบ้างในบล๊อกแพนด้าห้าร้อย) เนทแต่งหน้าเก่งมาก ใครเห็นเนทแต่งหน้าก็จะไม่เชื่อสายตาว่าคนแบบเนทแต่งหน้าเป็นด้วย แต่ทว่าพอแต่งมาเสร็จ ใครก็ชมว่าแต่งหน้าออกมาดีมาก ก็ต้องยกเครดิดให้เนทด้วยนะ ทำแพนด้าอ้วน ๆ ให้อออกมาสวยได้

ทุกคนมีเวลาซ้อมกัน ฉันก็ไปซ้อม ได้เวลาแค่สองนาที ... เล่นบอดมาก จิ้มอะไรไม่ค่อยออก และก็ฟังคนอื่นซ้อมนิดหน่อย โอ้ว~ อลังการกันดีจริง ๆ 

งานเริ่มแล้ว พี่เล้งพูดเปิดงานเล็กน้อย แล้วก็แต่ละคนขึ้นเล่นก็จะแบบแนะนำตัวเอง คือฉันจะได้เล่นหลังพี่รุ่งค่ะ ฉันล่ะตื่นเต้นเพราะว่าวันที่เคยเห็นพี่รุ่งเล่นเมื่อนานมาแล้วแบบว่า พี่เขาเล่นเปียโนเพราะดีและออกมาน่ารัก ไอ้ฉันไปเล่นต่อพี่เขานี่มันจะเหลือเหรอว้า (หลายคนอาจจะคิดว่าฉันเป็นคนวางโปรแกรมนะคะ ความจริงแล้วไม่ใช่ มีอาจารย์ท่านนึงเขาใจดีมาช่วยดูให้เรื่องการเรียงโปรแกรมค่ะ เพราะงั้นใครเล่นลำดับไหนนี่โทษฉันไม่ได้นะคะ) ฉันขึ้นไปบนเวทีเมื่อพี่รุ่งเล่นจบ ฉันเออ~ แค่เรื่องที่คิดจะพูดแนะนำตัวฉันก็ไม่ได้คิดเผื่อไว้ในหัวเลยค่ะ อย่างน้องเจน พี่โอ๊ต คนก่อนหน้าที่จะเล่น เขาพูดดีมาก ฉันนี่อะไรนะ ... ก็เลยบอกว่า ชื่อกี้ "แพนด้าห้าร้อย" ไม่บอกชื่อจริงหรอกค่ะ เรื่องแบบนี้ เขาเป็นชื่อใช้ในการแสดง (มั่วไปนั่น ... จริง ๆ มาคิดขึ้นได้ว่าลืม) 

ตรึ่ง!!! ตอนแรกต้องกรีดอาเพคจิโอ้ค่ะ เพลงที่เล่น แมร่งงงง!!!! ผิดตั้งแต่คอร์ดแรกเลยค่ะ เขบ็ตสองชั้นต่อมาฉันก็มั่วมาก จึ๋ย!!!! แต่ว่าฉันน่ะรู้สึกตัวเองฮึกเหิมอย่างกับจะไปออกรบแน่ะ ฉันก็ใส่มันต่อไม่ยั้งเลยค่ะ ฉันรับรู้แค่ว่าฉันเล่นเพราะจัง (บ้ามาก) ฉันว่าฉันเล่นเพราะดีนะ อาจจะเพราะเสียงเปียโนมันเป็นแกรนด์ด้วย ไม่ใช่ยามาฮ่ายูสามอีกต่อไป ฉันมีความสุขสุด ๆ เลยแฮ่ะ เล่นไปในหัวฉันคิดอะไรรู้ม๊ะ??? ฉันแค่คิดว่าฉันเล่นเพราะว่ะ เหมาะกับการเป็น performer เสียดีจริง ๆ (ทั้ง ๆ ที่เล่นพลาดกันไปเรื่อย ๆ แบบพลาดแล้วก็ต่อไปเลยอ่ะนะ) 

จบแล้วเพลงของฉัน มีเสียงคนปรบมือด้วยแหละ ฉันลุกขึ้นโค้งตามเสต็ปที่แนน (ครูสอนเปียโนของเนท) สอนมา ดีใจจังเลย ฉันเดินลอยลงเวที ทุก ๆ คนก็ยิ้มให้ฉันด้วย หลังจากที่เล่นใคร ๆ ก็ชมว่าฉันเล่นเพราะ (ตามมารยาททางสังคมนั่นแหละ) แต่ถึงจะโกหกฉันก็ดีใจ และก็จะบอกว่าความจริงเพลงนี้ฉันก็มีหลายท่อนที่ยังทำไม่ได้ จุดติด ไขว้มือที่เน้นเสียงเมโลดี้ออกมาไม่ได้ เขบ็ตสองชั้นที่บางทีมันจะคอยเป๋ออกจากจังหวะอยู่เรื่อย ก็คงทำอะไรไปไม่ได้มากกว่าการขอโทษคนฟังมา ณ ที่นี้ ฉันเต็มที่กับมันจริง ๆ นะคะ ถ้ามีโอกาสหน้าฉันคงอยากจะทำให้มันดีกว่านี้ยิ่ง ๆ ขึ้นไปค่ะ (แถมมีหลายคนบอกว่าฉันเล่นไปยิ้มไปด้วย ฉันก็ไม่รู้ตัวนักหรอก ว่าฉันยิ้มไปขนาดไหน ทำหน้าประหลาดจิตบ้างหรือเปล่า แต่ฉันว่าฉันก็รู้สึกมีความสุขมาก ๆ จริง ๆ นะตอนที่เล่นเนี่ย ไม่คิดว่าจะมีวันที่ได้ขึ้นเล่นแล้วมีคนดูอย่างงี้) 

ทุกคนเล่นกันดี ๆ ทั้งนั้น เมื่อจบงานความรู้สึกเต็มอิ่มของฉันมันเปรมปรีดิ์มาก ฉันคิดถึงคนโน้นคนนี้ที่ทำให้ฉันมีวันที่มีความสุขแบบนี้ได้ คนแล้วคนเล่าที่ผ่านเข้ามาในหัวสมอง ฉันอยากจะขอบคุณเหลือเกิน ... พ่อ ที่คอยสนับสนุนเลี้ยงลูกแบบที่ตามใจฉันจนเคยตัว และไม่เคยขัดฉันขอเพียงแค่ฉันบอกว่าฉันชอบอะไรพ่อก็จะเต็มที่เสมอ พี่ต่อ รักฉันและดูแลฉันทุกอย่าง เขาแบ่งเวลามาให้ฉันทุกครั้ง (ไม่ก็เกือบ ๆ 555+) ทั้ง ๆ ที่ฉันเองเป็นประเภทเห็นแก่ตัว เวลาของตัวเองไม่เคยแบ่งให้ใคร แต่เขาก็ยังทนฉันได้ และที่สำคัญ "ฟังไว้เลยนะ คนที่ได้เล่นเนี่ย!!! แฟนช้านเขาเป็นฮีโรของงานวันนี้เลยนะ" (บ้ามาก 555+) เนทและแนน แบบว่าถ้าไม่มีเนทจะมีใครคอยบังคับเราซ้อม และถ้าไม่มีแนน คงไม่มีท่าโค้งสวย ๆ หรอก พี่โอ๊ต  ขอบคุณมากค่ะ เพราะเวลากี้มีปัญหา พี่ฟังทุกอย่าง แล้วพี่ก็มีคำแนะนำที่ดี จนน่าอัศจรรย์มากที่เด็กหัวแข็งหัวดื้ออย่างกี้ กลับเชื่อความคิดเห็นและคำแนะนำของพี่เสมอเลย ... สุดท้ายก็คงขาดไม่ได้ล่ะมั้งที่ต้องขอบคุณ ครูเต้ เออจบงานนี้แล้วรู้สึกรักครูเต้จัง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มาดูหรอกน่ะ (ดูเซ่ะ นักเรียนครูเล่นตั้งสามหัวแน่ะ) ฉันว่าถ้าไม่มีเขาก็คงไม่มีแพนด้ากี้ที่เล่นเปียโนเพราะ ๆ ล่ะมั้งนะ อันนี้ก็ต้องยกความดีความชอบใครครูเขา จบจากวันนี้แล้วฉันรู้สึกอยากจะขยันมากขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อให้เป็น Performer ที่ดีอย่างที่อยากนั่นแหละ

จบงานครั้งนี้ ฉันอยากจะให้มีงานหน้า งานหน้า งานหน้า เยอะ ๆ ... (แต่ว่าเยอะมากฉันก็เล่นไม่ไหว) ฉันแค่คิดว่าฉันรักมันจัง การที่ได้ขึ้นแสดงอะไรก็ตาม ฉันว่าการแสดงมันมีพลังนะ อย่างน้อยฉันรู้สึกว่าความสุขของฉัน ณ ขณะที่อยู่บนเวทีมันส่งต่อถึงคนอื่น ๆ ด้านล่างได้ด้วย ฉันชอบความรู้สึกแบบนั้น ความรู้สึกแบบปิกาจูกำลังเบ่งพลังสายฟ้าออกมา (รู้จักกันใช่ไหมปิกาจูเนี่ย) มีคนยิ้มและชอบที่ฉันเล่นก็ประทับใจเอาจริง ๆ ~