Panda*500

หมู่นี้เรื่องเล่าเยอะเลยเขียนบล๊อกบ่อย ๆ ~

House Concert ครั้งที่ 3 แล้วจัดงานกันถี่เหลือเกิน เจ้าของบ้านเขาเปิดโอกาสให้เราได้มีเวทีเล็ก ๆ แสดงความสามารถกันเองและแลกเปลี่ยนทัศนคติ ก็ต้องขอขอบคุณอีกครั้งมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ 

เราสอนเปียโนเลิกเร็ววันนี้เลยไปถึงบ้านพี่พุทราตั้งแต่บ่ายแก่ ๆ มาก็นั่งเล่นเบบี้แกรนด์ไฮโซซ้อมเพลงที่จะใช้เล่นวันนี้ เพลงที่เราเลือกเล่นก็โซนาติน่าที่เคยเรียนกับครูนานแล้ว แต่เล่นมูฟเดียวเพราะไม่มีเวลาซ้อมมาก เพลงมัน Allegro นะแต่เล่นได้ไม่เร็วเพราะซ้อมไม่ทันเอาช้า ๆ ก็ดีออกมาน่าจะหวานน่ารักใช้ได้

เพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ทยอยมา เด็ดสุดก็ "กอล์ฟ" หอบ "ฮาร์ป" มาเล่น ~ กอล์ฟให้ความรู้เรื่อง Harp การเซ็ตเครื่องดนตรีได้ตามคีย์เพลงทำให้ฮาร์ปไม่ว่าจะเล่นยังไงก็ไม่เพี้ยน ทำให้เป็นเครื่องดนตรีที่เล่นได้ไม่ยาก เสียงก็ออกมาเพราะ มันเพราะกว่าเปียโนเพราะเสียงมีน้ำมีนวลของฮาร์ป กอล์ฟเล่าว่า Arpeggio รากศัพท์แปลว่าเล่นให้เหมือนฮาร์ป เก็ทอารมณ์เวลาต้องกรีด Arpeggio บนเปียโนไหม??? พอกอล์ฟไล่ Arpeggio บนฮาร์ปแล้วมันเห็นภาพเลยว่า เสียงจริง ๆ มันพริ้งมาก ๆ คิดถึงตัวเองเวลากรีด Arpeggio บนเปียโนมันไม่ออกมาเป็นฮาร์ปเลยเธอ เสียงทิงนองนอยหอยหลอดมาก... กอล์ฟสาธิตว่า Glissando (ถ้าเป็นเปียโนคือการรูดคีย์) บนฮาร์ปทำได้ง่าย เพราะและไม่เจ็บมือ มันเพราะกว่าจริงและก็ดูไม่เจ็บมือด้วย เห็นล่ะ อยากเล่นฮาร์ป ....... กรี๊ดดดดด!!!!!!!!! เพลงฮาร์ปเลยเป็นไฮไลท์ของงานเลย 

ตอนขึ้นเล่นคอนเสิร์ต กรี๊ด!!!! เหมือนกัน เพราะมือซ้ายสั่น!!! ประสาทเสีย ไดนามิกที่อยากให้หวานนี่แบบ สติมันจับไม่อยู่ ไปจับที่มือซ้ายกูทำไมมันสั่นว่ะ!!!!!! โรคจิตแค่นี้ก็ตื่นเต้น สรุปก็เล่นมีพลาดเห็นชัด ๆ นะ โน้ตบอด ๆ ก็มี (อยากให้เบาจัดเลยเสียงไม่ออกเลย) แถมเรายังแบบเสือก!!!!! หลับตาเล่นไม่รู้ตัวอีก มีคนถามทำไมเหมือนหลับตาเล่น เออก็หลับตาอ่ะแหละ เพราะตอนซ้อมก็หลับ (แล้วจะหลับตาหาอะไรว่ะ) พยายามฟังเสียงตัวเองเล่นแหละ ทั้ง ๆ ที่มือซ้ายสั่น ก็คิดอยู่น้าว่าจะเพราะไหม

คอนเสิร์ตจบเจ้าของบ้านก็เอาวิดีโอมาเปิดซ้ำให้ทุกคนดูตัวเองเล่น กรี๊ดดดดดดด !!!!!!! 

กี้เล่นเพราะมาก ดีใจ มันออกมาหวานใช้ได้ แม้โน้ตบางตัวจะบอด เล่นพลาดอีกต่างหาก เรารู้สึกว่าเราเล่นเลเวลเพลงง่ายมันเลยทำให้เราคุมได้ดีด้วยส่วนหนึ่งนะ เราคิดว่าบางทีเพลงที่เราสามารถเล่นได้กับเพลงที่เราสามารถโชว์ได้มันอาจจะต้องเลเวลต่างกัน คือเราเล่นเพลงยากได้ในเวลาซ้อมคนเดียว แต่เวลาโชว์เพลง ๆ นั้น คงไม่เพราะ เนื่องจากพอโชว์พะวง ตื่นเต้น หรือสมาธิหลุด มันเก็บรายละเอียดและอารมณ์เพลงไม่ครบเท่าซ้อม เลเวลเพลงที่ใช้เล่นก็เลยสำคัญอยู่เหมือนกัน 

ทอปปิคก่อนกลับของพวกเราก็คือ เรื่องการขจัดความตื่นเต้นบนเวที เนื่องด้วยเจ้าบ้านพี่พุทราที่เขาจัดงานนี้เพราะเขาอยากจะมี ability ในการเล่นโชว์ที่ดี และก็อยากจะส่งเสริมเพื่อน ๆ ให้กล้าแสดงออก เราก็คุยกันเรื่องแนะวิธีการซ้อม แนะวิธีการขึ้นเล่นโชว์ให้คนอื่น ๆ เพื่อน ๆ ในกลุ่มบอกเราเล่นแล้วดูเหมือนเรามั่นใจเสียงมันออกมาคุณภาพ แต่ความจริงมือซ้ายสั่นวุ้ย~ ก็คงต้องยกความดีความชอบให้ครูเต้ที่คอยเทรนด์เราตลอด จากแรก ๆ ที่เราเล่นผิดก็หยุดช๊อคหลุดโลก (หลัง ๆ ตัวเองเล่นผิดยังไม่ค่อยจะรู้ตัวเล้ยหลับหูหลับตาเล่นดำไปเรื่อย) ได้ไอเดียจากเพื่อน ๆ หลายอย่างเรื่องหายใจก่อนเล่นให้ผ่อนคลายนะ พอดูวิดีโอเห็นใครทำท่าทางแปลก ๆ ตอนเล่นพลาด ก็คอยเตือนกันว่าต้องนิ่ง ๆ อย่าให้คนดูรู้ อะไรทำนองนี้

ข้อสำคัญอันนี้ได้จากครูเต้เลยอ่ะ คือซ้อมจนแบบทำอย่างอื่นตอนซ้อมไปด้วยได้ ซ้อมไปดูทีวีไปแล้วรู้เรื่อง ครูชอบพูดนะ ซึ่งเราว่ามันโดนมาก ๆ เวลาแสดงโชว์ให้ใครดูหัวเราจะคิดอย่างอื่น สติอาจจะหลุดบ้างเพราะความไม่โปร แต่เพลงต้องดำเนินต่อไปได้ เดี๋ยวนี้เราแบบซ้อมเปียโนแล้วคุยโทรศัพท์กับแฟนรู้เรื่อง ซ้อมมือขวากินขนมมือซ้ายได้ (ถึงว่ามันเลยอ้วนเอา ๆ) 

สุดท้ายวันนี้ได้ไอเดียอะไรหลายอย่าง เราเห็นพัฒนาการการเล่นโชว์ของตัวเองที่เพิ่มขึ้น ถึงแม้ว่าเรื่องความแม่นโน้ตเรายังเลวร้ายอยู่เหมือนเดิม แต่เรารู้สึกว่าหนึ่งปีที่ซ้อมที่เรียนเปียโนมามันให้เรามาได้ถึงขนาดนี้ก็ภูมิใจอ่ะ 

... ขอบคุณเจ้าของบ้านที่ให้โอกาสกี้ทุก ๆ ครั้งเลยนะคะ