Panda*500

หมู่นี้เขียนยาว ... ทนอ่านยาว ๆ อีกสัก entry นะคะ
----------

นึก ๆ ดูแล้ว เพลงโซนาต้าที่ฉันเล่นมา ซ้ำ ๆ และ ซ้ำ ๆ เหมือนจะฝึกมานานแล้ว แต่จริง ๆ ฉันเริ่มจริงจังกับมันหลังจบเพลงโจ๊ะโกะโบะที่งานทีเค (ก่อนหน้าอาจจะเคยไซท์รีดมาบ้าง) สรุป เพลงนี้ฉันเพิ่งเล่นมาสองเดือนเอง

เริ่มแรกที่เรียนกับครูฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าพัฒนาการของฉันมันแย่กว่าคนอื่นหรือเปล่า เพราะฉันรู้ตัวทั่วพร้อมอยู่เสมอว่า ความสามารถทางด้านดนตรีฉันไม่ค่อยจะมีกับเขาเท่าไหร่ ซ้ำร้ายฉันแยกประสาทซ้ายขวาลำบากกว่าชาวบ้านปกติ

นั่นคือ สิ่งที่ฉันสงสัยมาตลอดตั้งแต่เริ่มเรียนเปียโน .....................

.

.
.
"กี้อยู่ไหนแล้ว" ครูเต้โทรมาหาสักประมาณเกือบจะ 10โมง
"เค้าเรียกไม่ถูกอ่ะคะ" ฉันตอบครู คล้าย ๆ ว่าจะไม่ลงทางด่วนดี แฟนฉันเป็นคนขับรถไปส่ง ตั้งแต่เช้าฉันหงุดหงิดใส่แฟนมาก ๆ เพราะว่าเราอยากจะไปตรงเวลา แต่แฟนมักจะมาไม่ตรงเวลาเสมอ

แน่นอนวันนี้เป็นวันงานที่จะมีคอนเสิร์ตเล็ก ๆ ผลัดกันเล่นผลัดกันฟังที่บ้านของครู เวลานัดก็คือ 10 โมงตรง ฉันไปถึงก็เลย 10 โมงมานิด ๆ หน่อย ๆ ค่อยยังชั่วที่มาทันเวลาเริ่ม นักเรียนของครูมากมาย มีเด็ก ๆ เป็นส่วนใหญ่ และก็มีสาว ๆ ที่อายุไล่ ๆ กับฉันอยู่บ้าง

ครูเริ่มงานด้วยการแจกใบประกาศจากทรินิตี้ ที่เราต่างก็สอบกันไปเมื่อกลางปี ฉันก็ได้มา 1 ใบ เขียนว่า สอบผ่านแล้ว เกรด 5 ดีจังเลยนะ ...

จากนั้นครูก็มีของแจกน้อง ๆ เป็นรางวัลสำหรับนักเรียนแยกประเภทไว้ด้วย นักเรียนรุ่นเยาว์ นักเรียนเรียนนาน นักเรียนที่มีประวัติการเข้าเรียนสูง อะไรทำนองนี้ ครูเรียกฉันให้ไปช่วยหยิบของรางวัลยื่นให้ครู ฉันก็แอบเห็น อุ๊ย!!! กล่องใหญ่เบอร์ 17 นี่มันของใครนะ เนื่องจากมันเป็นกล่องที่ใหญ่ที่สุด ระหว่างยืนช่วยแจกของให้ครู ก็แอบกระซิบกับครูหลินที่กำลังยืนถ่ายวีดีโอว่า "อยากได้กล่องนี้จัง มันใหญ่สุดเลย" (ด้วยความละโมภส่วนตัว) ฉันก็เลยเล็งมากว่า ใครน้าจะเป็นผู้โชคดี

"รางวัลต่อไปเป็นรางวัลของนักเรียนที่มีพัฒนาการสูงใน 1 ปีที่ผ่านมา" ครูพูดขึ้น ซึ่งแน่นอน ไล่ตามเลขแล้วกล่องนั้นก็จะตรงกับเบอร์ 17 พอดิบพอดี ฉันก็คิดอยู่ว่ากล่องนี้จะเป็นของใครน้า ~

ดังฝันไป ได้ยินชื่อที่ครูประกาศแว่ว ๆ ว่า "กี้ ๆ"

กรี๊ดดดดด ~ สลบ แต่ยังสงบสติอารมณ์ได้ อุ๊ย!!! กล่องใหญ่เบอร์ 17 นี่มันของเรานี่น้า และแล้วฉันก็บินถลาร่างแพนด้าอ้วนป้อมออกไปรับรางวัลอย่างเป็นปลื้มว่าได้กล่องใหญ่สุดเลยเหรอเนี๊ยะ ... คิก ๆ ๆ ไม่ใช่ล่ะ ปลื้มที่ว่านี่เราเป็นเด็กเรียนดีเหรอเนี๊ยะ

 

ฉันเริ่มนึกย้อนไปสมัยที่เริ่มเรียนใหม่ ๆ และเฝ้าถามครูว่า คนอื่นเป็นยังไง ไปช้าหรือเร็วขนาดไหน อันนี้ที่เราเป็นอยู่เรียกช้าหรือเร็ว ครูจะตอบประมาณว่าฉันก็ปกติดี ซึ่งฉันไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่ เพราะฉันจะซ้อมอะไรแต่ละทีรู้สึกมันลำบากพอตัวกว่าจะได้ทักษะใหม่ ๆ ขึ้นมา เรียนสักพักฉันเริ่มเห็นภาพว่าที่ฉันเรียนไปน่ะมันก็เร็วกว่าชาวบ้านในแง่เลเวลเพลงที่เล่น แต่แง่ฝีมือฉันก็ยังรู้สึกไม่มั่นใจอยู่ดี จนวันนี้ที่ได้กล่องนี้มาอยู่ในมือ ฉันก็ยังฝีมืออ่อนด้อยอยู่ดี แต่ของขวัญที่ครูให้ชิ้นนี้ ... ที่กล่องมันใหญ่เพราะมันบรรจุด้วยความบ้าของฉันที่ทะเยอทะยานเล่นเปียโนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน และมันก็ทำให้ฉันยิ่งอยากที่จะบ้าขึ้นไปอีก

มีอีกหลายคนที่ได้รางวัลต่าง ๆ กันไป ฉันแอบคิดว่า จะมีใครดีใจเหมือนฉันไหมนะ ที่อยู่ดี ๆ ครูก็ให้ของขวัญมาเซอร์ไพรสขนาดนี้ (และก็คิดได้ว่า ฉันคง บ้าคิดอยู่คนเดียวอีกนั่นแหละ)

จบจากการแจกรางวัล น้องมีมี่ลูกสาวน้อย ๆ ของครู ก็ออกไปหมุนไข่หาผู้โชคดีว่าใครจะได้ขึ้นมาเริ่มบรรเลงเพลงเป็นคนแรก

 

ตู้หมุนแบบโบราณ ภายในมีไข่บรรจุ เมื่อหยอดเหรียญ บิดสักอีก 2 ที ไข่ก็จะล่วงลงมา ของเล่นตามร้านโชว์ห่วยที่เคยเล่นแล้วโดนเจ้าของร้านโกงอยู่บ่อย ๆ ใครเห็นก็อดอมยิ้มกับเจ้าเครื่องนี้ไม่ได้ ...

แอ่นแอนแอ๊น ~ ผู้โชคดีคนแรกที่จะได้เล่นเปียโนก็คือ

......... กี้เนี๊ยะแหละ

ก็ในเมื่อมีมี่หมุนไข่ออกมาได้ชื่อของฉัน ขณะที่ฉันยังนั่งโม้กับเจนเรื่องทะเลาะกับแฟน ก่อนออกจากบ้าน สติสตางค์ยังไม่เข้าที่ ฉันเดินไปที่เปียโน

"โซนาต้าค่ะ" ฉันบอกเพลงที่ฉันจะเล่นให้กับทุกคนฟัง และก็นั่งลงเล่น ... ฉันเล่นพลาด 555+

แบบว่าคนแรกอ่ะน้า~ (ข้อแก้ตัวสุด ๆ) คือ ฉันน่ะ เล่นคนแรก แถม ไม่ได้ยินเสียงเปียโนที่ตัวเองเล่นเลยแฮ่ะ รู้สึกเหมือน ได้ยินแต่เสียง คนอื่นคุยกันอยู่ข้างหลัง เริ่มต้นเล่นผิด ๆ ถูก ๆ กลาง ๆ เพลงก็ค่อยลื่นหน่อย แต่ก็พลาดตลอดเวลา ฉันไม่ได้ใช้ ability ครบร้อยเปอร์เซนเลยง้า (ได้ข่าวว่า ไม่ถึง 50% ด้วยซ้ำ) เล่นจบมีคนปรมมือด้วย (เล่นแบบนี้ยังมีคนตบมือให้ด้วย) ฉันดีใจจัง ... จริง ๆ นะ รู้สึกว่า ดูซิขนาดเล่นไม่เพราะมีคนปรมมีให้ตั้งเยอะเลย และก็พลันคิดเรื่องว่า 2 เดือนที่ผ่านมานี้มีช่วงที่ฉันท้อกับเพลงนี้ ช่วงที่แฮปปี้กับเพลงนี้สลับกันไป ซึ่งมันเป็นครั้งแรกที่ ฉันเล่นแย่แต่แฮปปี้ ปกติ เล่นแย่แล้วก็ทะเลาะกับแยมมี่ตลอด

มีบางอย่างกำลังบอกฉันว่า ไม่ใช่แค่เรื่องของเสียงเปียโนเพราะ ๆ ที่ทำให้เราแฮปปี้ได้นะ ...

สำหรับเพลงดูเอท ทั้งเล่นกับเจน และเล่นกับ หมิง กี้ก็เป็นตัวเล่นพลาดตลอดอีกเหมือนเดิม นี่ไม่ได้ตื่นเต้นนะ อิ ๆ แต่เหมือนว่าเป็นคนที่ accuracy ต่ำอยู่แล้ว (มั่วไปเรื่อย) ทำน้องหมิงเหวอเลย เพราะเล่นพลาดเยอะมาก ขอโทษขอโพยน้องหมิงเป็นการใหญ่ แต่ก็ขำดีนะ เล่นเสร็จมีคนปรบมืออีกเช่นกัน

ทุกคนได้เล่น ผลัดกันเล่น ผลัดกันฟัง มีบางคนมือสั่น บางคนบอกกับเราว่าตื่นเต้น น้อง ๆ หลายคนก็น่ารัก กล้าออกมาเล่นทั้ง ๆ เห็นครูพูดประมาณว่าไม่รู้น้องคนนี้จะกล้าเล่นไหม ไม่ว่าใครจะเล่นดีไม่ดีก็มีคนปรบมือให้

เล่นเปียโนเสร็จเราก็มานั่งกินนั่งพูดคุย ฉันได้คุยกับใครอีกหลาย ๆ คน มีพี่คนนึงเขาบอกว่า เขาได้มาอ่านบล๊อคที่ฉันเขียน และสุดท้ายก็เลยมาเรียนกับครูของฉัน พอฉันแซวครูว่าจะเก็บค่าโฆษณาครูก็บอกว่า เดี๋ยวให้ส่วนลดค่าเรียนเลย 0.0000000001% (มุขนี้ใช้กันบ่อยมาก เป็นอันรู้กัน)

คนก็ทยอยกลับ กี้กับเจน ก็ยังอยู่ ~

ฉันกับเจน ได้นั่งเล่นนั่งคุย กับ ครูหลินและน้องมีมี่ ลูกสาวที่แสนจะน่ารัก ครูเต้เคยบอกว่า น้องมีมี่ ... ชื่อมาจากเถียนมีมี่ น่ารักซ่ะไม่มี เถียนมีมี่นอกจาะจะเป็นชื่อเพลง ยังเป็นชื่อหนังที่ฉันโปรดมาก (เพราะหลี่หมิงแสดงนี่น้า) ในหนังไม่ว่าพระเอกนางเอกจะประสบพบเจอชะตากรรมผลัดพรากเพียงไหน ทั้งคู่ก็ยังกลับมารักกันได้ เพราะบทเพลงในความทรงจำยังก้องกังวาลอยู่ตลอด น้องมีมี่ก็คงเป็นเหมือน บทเพลง "หวานปานน้ำผึ้ง" (คำแปลของคำว่าเถียนมีมี่) ที่เชื่อม ครูเต้และครูหลินเอาไว้

มีมี่เริ่มชอบเวิ้งเมื่อได้เล่นกับเวิ้ง ฉัน เวิ้ง และ มีมี่เล่นด้วยกันตอนก่อนจะกลับ มีเสียงแววของครูหลินมาว่า "ดูเล่นกันเหมือนอายุเท่ากันเลย" ~ "ตกลงเคลียร์หน่อย มีมี่อายุเท่ากี้ หรือ กี้อายุเท่ามีมี่คะ???" แอบงง และยังคงกลับมาคิดต่อจนถึงบ้าน

ครูหิ้วสปาเกตตี้และองุ่นที่เหลือจากงานแพค Zip-log อย่างดียื่นมาให้ เรากำลังอำลา อันนี้เป็นของรางวัลสำหรับ "นักเรียนกินเก่ง"

ภาพสุดท้ายที่ยังจำได้คือระหว่างที่ฉันและเจนเดินออกจากซอยบ้านครูเพื่อเดินไปโบกรถ ครูขับรถผ่าน และเห็นมีมี่โบกมือบ๊ายบายให้ฉันกับเวิ้งไว ๆ มันทำให้ฉันยิ้ม รีวิวภาพงานทั้งหมดที่ผ่านมา เจนพูดกับฉันว่า "ได้อะไรกลับไปเยอะมาก มาวันนี้แล้วก็อยากกลับไปซ้อมเปียโน" ฉันนึก .... ฉันได้อะไรบ้างนะ ...

"สุดท้ายก็เหลือเราสองคนเนอะ" เจนพูดขึ้น เจนหมายถึงสุดท้ายเราสองคนก็อยู่ติดบ้านครูไม่ไปไหนจนกว่าครูจะไล่กันเลยทีเดียว
"ก็เราเลยว่าเราเกรงใจครู" ฉันพูดขึ้น ... แต่ก็อย่างว่า ช่วยไม่ได้ที่จะสนิทกับบ้านนี้ เพราะ ทั้งครูเต้ ครูหลิน น้องมีมี่ ก็น่ารักกันสุด ๆ

ครูจะมีแอบคิดบ้างไหมนะ ว่า "อีสองตัวนี้ ~ ไม่ไล่ไม่ไป มาล่องลอยติดตามตลอดเวลาเลยทีเดียว" ... 555+


.
.
.
รถแท๊กซี่ ที่มีฉันโดดเดี่ยว อยู่กับภาพทรงจำของงานที่เพิ่งผ่านพ้น หยิบของขวัญเบอร์ 17 บรรจงแกะไปยิ้มไป (บ้าดีนะ) ...
 

ซีดีเคสรูปแพนด้ายิ้มแบบมีนัยยะ เห็นแล้วก็เริ่มอยากจะไปช๊อปซีดีเพลงขึ้นมาทันที ฉันกดมือถือหาชื่อครูส่งข้อความขอบคุณเล็ก ๆ สำหรับของขวัญชิ้นนี้และสำหรับงานวันนี้ที่แสนวิเศษ เป็นอีกหนึ่งวันที่ฉันแฮปปี้จนนึกว่านี่เป็นโลกความฝัน

ฉันอาจจะเป็นคนที่แปลก มีความสุขได้กับเรื่องที่คนอื่นเขาว่าธรรมดา

แต่ว่า วันนี้ฉันมีความสุขมาก ๆ นะ ที่ได้รู้จักกับครู แม้เริ่มเดิมทีฉันก็แค่อยากได้สติ๊กเกอร์ลายแพนด้าแค่นั้น ~ ขอบคุณครูทั้งสองที่จัดงานนี้ ทุก ๆ คนในงานที่ปรบมือให้กับเพลงของฉัน ทุก ๆ คนที่คุยกับฉัน และคุยกับเวิ้ง มา ณ ที่นี้

----------------------- 

... เพลงของเติ้งลี่จวิน ~ น้องมีมี่ร้องเพลงนี้ขึ้นมา ตอนที่เรานั่งพูดคุยกัน มีมี่ร้องเพราะมากเลยนะ สมกับเป็นลูกสาวครูสอนดนตรี หลังจากวันนี้ ฟังเพลงนี้ ก็คงจะคิดถึงความทรงจำงานวันนี้ไปตลอดนะ ว่าม๊ะ