Panda*500

ฉันไม่คิดว่า ฉันจะกลับมานั่งเขียนเรือง "ป๊อป" และ "คลาสสิค" อีกครั้งจนกระทั้ง อยู่ดี ๆ รุ่นพี่คนนึงเข้ามาคุยกับฉัน เขาเป็นนักดนตรี เป็นมือคีย์บอร์ด มือเปียโน เล่นให้กับวงหลาย ๆ วงที่ออกอัลบั้มเพลงเพราะ ๆ ในตลาดบ้านเรา ฉันไม่ขอเอ่ยว่าเราคุยอะไร แต่เอาเป็นว่า การคุยของเราทำให้เกิดบทความที่ฉันจะเขียนต่อไปนี้ และแน่นอนว่าบทความนี้เป็นทัศนคติของฉันเพียงคนเดียว ฉันผู้ซึ่งขอออกตัวว่าไม่ใคร่จะรู้ลึกเรื่องดนตรีเสียด้วยซ้ำ 

ฉันเรียนรู้เรื่องประวัติศาสตร์ศิลป์มาพอตัว และเบื้องลึกของศิลปะว่ามันงามไหม ไม่ได้อยู่ที่ตัวผลงานเลยแม้แต่น้อย มันอยู่ที่ตัวผู้ชื่นชมผลงานต่างหาก สมมติว่า น้องน้อยวาดรูปบ้านและปลา คุณแม่ของน้องน้อยก็คงจะชมไม่หยุดปากว่าเป็นรูปที่เต็มเปี่ยมไปด้วยจินตนาการ แต่เผอิญขณะที่น้องน้อยไม่อยู่บ้าน นังแจ๋วเห็นเศษกระดาษที่น้อยน้อยวาดก็ผลันนึกว่าเป็นเศษขยะ เลยเอาไปทิ้งเสียนี่ ... เรื่องแบบนี้ไม่ต้องเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์ ก็คงเข้าใจไม่ยากใช่ไหมล่ะ และเพราะงั้น ภาพเขียนของไมเคิลแองเจลโล่ มันจึงสวยในสายตาของบางคน และสำหรับอีกคนก็ดูว่าจะโบร๊าณ โบราณ ไม่เท่ห์แหวกแนว เท่าโถฉี่ของมาเซล ดูช๊อมป์

และเนื่องจากการตัดสินศิลปะว่างามไหม มันอยู่ที่ตัวคนชมผลงาน โลกแห่งความสวยความงามจึงมีคนถกเถียงกันเสียเยอะ ซึ่งเขาว่าคนในโลกความงามสามารถยอมรับความเห็นของอีกฝ่ายได้เพราะไม่มีคำว่าถูกผิด แต่ความเป็นจริงแล้วก็เห็นกันอยู่เนือง ๆ ว่าคนเถียงกันเรื่องนี้จนทะเลาะเบาะแว้งไม่จบไม่สิ้นก็มี 

ฉันเห็นคนที่เล่นป๊อป และก็มีทัศนคติต่อคลาสสิค แย่ ๆ และ เห็นคนที่เล่นคลาสสิค และมีทัศนะต่อป๊อปแย่ ๆ มากมายเสียเหลือเกิน อย่างพวกป๊อปก็จะว่า คลาสสิคมันเดิม ๆ เล่นเหมือนกันหมด ไม่มีโน้ตก็เล่นไม่ได้ ส่วนพวกคลาสสิคก็จะว่า ป๊อป แจ๊ส มันไม่ได้ประดิษฐ์ประดอย ไม่ได้สนใจด้วยซ้ำว่าโน้ตตัวไหนควรจะเล่นให้มีเสียงยังไง อะไรทำนองนี้ที่ได้ยินมาบ่อย ๆ 

และเนื่องจากฉันไม่ได้รู้เรื่องดนตรีโดยตรง ฉันจึงขอเทียบรูปปั้นกรีกโบราณนามวีนัสแขนขาด กับ หุ่นโมเดลรูปซุนหงอคงรวมร่างกับเบจิต้า ... วีนัสสาวงามไม่มีที่ติ ถ้าย้อนประวัติศาสตร์ไปได้เห็นเธอคบ 32 เธอคงงามย้อย และที่เธองามย้อยได้ขนาดก็เพราะ รูปลักษณ์อันเพอเฟค ใครเรียนศิลปะมาก็จะรู้ว่าคนสมัยก่อน วาดภาพ หรือปั้นหุ่น จะมีโพพอชั่น (สัดส่วน) ตายตัวว่า แขนขา หน้าตาควรกว้างยาวเท่าไหร่ มันทำให้รูปหน้าตาของวีนัส ไม่ต่างไปกับ หน้าพอหนุ่ม เดวิส ถามว่าถ้าเราจะปั้นรูปเลียนแบบศิลปะกรีกเราต้องทำไง ... แน่นอนคือ เราต้องวัดตามสัดส่วนให้ออกมาเฟอเฟคไม่มีผิดเพี้ยน มาถึงตาหุ่นโมเดลซุนหงอคงรวมร่างกับเบจิต้ากันบ้าง หัวสีทองตอนเป็นซูเปอร์ไซย่าร่างที่ 108 แหลมเหลือง ประหนึ่งทุเรียนเมืองจันทร์ กล้ามเนื้อ และหน้าตาที่ผสมผสานอย่างลงตัวของ ซุนหงอคง และ เบจิต้า (ความจริง อ.โทริยามาคนวาดดราก้อนบอลก็วาดตัวละครหน้าตาเหมือน ๆ กันหมด) ปัจจุบันมีคนวาดแฟนอาร์ตเยอะแยะไปหมด แถม แฟนอาร์ตดรากอนบอลเดี๋ยวนี้ก็ออกไปทาง ยูริ ยาโอย (เกย์และเลสเบี้ยน) เสียเยอะเหมือนกัน 

เปรียบวีนัส เหมือนเพลงคลาสสิค ที่จะรังโดนแต่คนหาว่า ไม่ว่าจะหล่อปูนปาสเตอร์กี่ครั้ง หรือจะให้วาดเลียนแบบศิลปะกรีกให้เหมือน ก็ต้องใช้มาตราสัดส่วนเดิม ๆ เหมือนกันทั้งนั้น เพลงคลาสสิค ก็ฟังเหมือนกันไปเสียหมด ส่วนพ่อโกจิต้า (หงอคง+เบจิต้า) ก็เหมือนว่าได้รับการผสมผสานจนงงไปเสียหมดว่าจะเป็นหงอคงหรือเบจิต้าดี คงเปรียบได้กับป๊อปและแจ๊ส ที่มีลูกเล่นแพรวพราว ไม่จำเป็นต้องเล่นตามโน้ตแบบฉบับ แต่หน้าตาตลกหัวเหลืองทุเรียนหลุดโลกคงดูพิลึกถ้าเอาไปขึ้นโชว์ตามแกลเลอรี่ไฮโซว์จริงไหม 

ฉันว่าเราไม่ควรจะไปว่าว่า คลาสสิคฟังดูแล้วเพลงมันก็ซ้ำ ๆ นะ เพราะคนที่เล่นเขาก็ประดิษฐ์ประดอยจนสุดฝีมือกว่าจะได้เสียง โทน และ อารมณ์ ให้คงความเป็นคลาสสิค (เหมือนกับคนปั้นรูปที่ต้องเข้าใจถึงสัดส่วนเป็นอย่างดี) และ ป๊อป แจ๊ส ที่บางทีอิมโพสไวสจนหลุดโลก แต่มันก็ทำให้เราสุขสุด ๆ ไปกับมันไม่ใช่เหรอ (ก็เหมือนการ์ตูนดรากอนบอลที่มันหลุดโลกจนกู่ไม่กลับไปแล้ว ณ ตอนนี้) 

พอเวลาใครว่าว่า คลาสสิคมันซ้ำ ๆ ฟังไปก็ "ไม่ค่อยได้อะไร" ฉันก็รู้สึกไม่ชอบนะ ไม่ใช่เพราะฉันถือหางคลาสสิค (เรียกเหมือนเป็นหมาเลย) แต่เพราะฉันคิดว่ามันมีอะไรเสมอไม่ว่าจะเป็นดนตรีแนวไหน เพียงแต่ถ้าเราไม่ได้สนใจไปในด้านไหนเราควรจะพูดว่า เราไม่ชอบ แทนที่จะบอกว่ามันไม่ดี 

และฉันก็ไม่ชอบอีก เวลาที่ใครบอกว่า "ยี้ ดีทูบี" เกลียดเพลงตลาดเข้าไส้ แล้วมองดูถูกสาวกดีทูบีว่าคลั่งนักร้องเพราะหน้าตา เพราะนั่นก็แปลว่าคุณไม่ได้เข้าใจคำว่าศิลปะเลยแม้แต่น้อย (แต่คนพวกนี้จะคิดว่า เข้าใจศิลปะเป็นอย่างดี ฟังแต่เพลงมีคลาส) ฉันยอมรับว่าดีทูบีเขาอาจจะไม่ได้ร้องเก่งดนตรีดี แต่ว่า เขาก็เสนอผลงานในรูปแบบที่ทำให้คนติดหูอยู่กับความง่าย ๆ ฟังง่าย ๆ ฉันไปร้องเกะก็ร้องดีทูบีออกจะบ่อยนะ ไม่ได้ยี้อะไรจัด ๆ 

มันขึ้นอยู่กับการยอมรับมากกว่า ยอมรับที่ว่า เราไม่ชอบอะไรหรือชอบอะไร แล้วไม่พยายามบอกว่าสิ่งที่เราไม่ชอบมันไม่ดีสำหรับคนอื่นไปด้วย เช่น ฉันไม่ชอบเพลงเพื่อชีวิต ฟังแล้วเครียด ปวดกะบาล แต่ฉันไม่เคยพูดกับใครว่า อย่าไปฟังมันเลย ปวดกะบาล เพราะคนอื่นหลายคนเขาก็ชอบและมองว่าสิ่งนี้มันมีสเน่ห์ค่ะ 

ปล. ออกตัวอีกครั้งว่าฉันไม่รู้ลึกด้านดนตรีนะคะ ฉันพูดอะไรมาก็อาจจะผิด และคนที่ฉันเคยคุยด้วยหลาย ๆ คนเขาอาจจะรู้ได้ลึกมากกว่าฉัน เพราะงั้นบทความนี้เป็นเพียงทัศนะด้านเดียวค่ะ โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วย ขอบคุณค่ะ