Panda*500

 เดี๋ยวนี้ย้ายมาเรียนวันอังคารแล้ว 

ฉันตื่นนอนอย่างงัวเงีย งง ๆ ลืม ๆ ไปว่าวันนี้มีเรียนเปียโน เพิ่งมารู้ตัวก็ก่อนครูมาครึ่งชม.ได้ "ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นโทรมาเตือน" ครูสังเกตได้เพราะปกติ ฉันจะเตือนครูก่อนเวลาที่เปลี่ยนตารางเรียน 

โจ๊ะโกะโบะ ยังเล่นติด ๆ ขัด ๆ ก็คิดว่าเจอกันอีกทีคราวหน้าก็คงเล่นได้ลื่นแล้วล่ะนะ ที่ภูมิใจมากของเพลงนี้คือ เล่นบล๊อคคอร์ดที่กางมือเป็นแมงมุมได้แล้ว จากคราวที่แล้วที่ครูพยายามจะช่วยโดยการตัดโน้ตบางตัวออก แต่เราปฏิเสธไป ... เพลงนี้เอาไว้ให้ได้สปีดเร็วกว่านี้และแม่นกว่านี้ก่อน เดี๋ยวจะอัดให้ฟังกัน

หมู่นี้ซ้อมน้อยครูคงเห็นชัด งานเยอะจมหูจมหาง ครูว่าจัดเวลาดี ๆ ว่าจะทำอะไรบ้างมันจะทำให้เราสบายตัวขึ้น เรื่องของเรื่องฉันเองก็เป็นประเภทดองงานด้วย พอถึงเวลาส่งก็ปั่น ๆ ใหญ่ คนรู้จักจะสังเกตได้ว่าฉันจะมีช่วงชีวิตลั่นล้า และช่วงชีวิตตึงเครียดสลับกันเป็นระยะ ๆ

โซนาต้า ครูบอกให้เล่นสปีดที่สูงขึ้น (จากตอนแรกที่ช้าโครตและสปีดจริงสูงกว่านี้) มีหลายจุดที่ต้องใช้ Quiet Hand (ข้อมือนิ่ง) เพื่อให้เล่นได้เร็วขึ้น มีโน้ตที่ต้องจำ มีการบ้านเยอะมาก ฉันไม่รู้ว่าจะเคลียร์การบ้านที่ครูให้ภายในอาทิตย์นึงหรือเปล่า เห็นแล้วตะลึงไปหมด เพราะเหมือนว่ามันมีแต่ของยาก ๆ ก็เกิดอาการกลัวนิด ๆ นะ ว่าจะทำไม่ได้อย่างเรื่องทริลรัวมาก ขณะที่ตอนซ้อมมาก่อนหน้าเรานับเอาว่าจะทริลกี่ตัว หรือเรื่องมือซ้ายที่เล่นต้องเป็น Quiet Hand เยอะมาก แต่ตอนก่อนหน้าซ้อมมานี่ข้อมือง่อนไปแง่นมา (แบบว่านิ้วสั้น) 

"จะทำได้ไหมเนี๊ยะ" ฉันตาลุก 

ครูว่าฉันขึ้บ่น ครูชอบพูดขู่แกมหยอกว่า "ยากนักงั้นก็ไม่ต้องเล่น อยากเล่นก็อย่าบ่น" จากนั้นฉันก็หงอ "เล่นค่ะ ๆ" เพลงนี้เลือกเองด้วยไม่เล่นได้ไง โมสาร์ทเสียใจแย่เลย แต่ว่าก็แอบกังวลอ่ะน้า ~ อยากเก่งไว ๆ ด้วยเรื่องของเรื่อง

หลังจากเรียนเปียโนเสร็จก็มีเรื่องงานเข้ามา ฉันก็เป็นพวกไม่ชอบคุยเรื่องขายของ ลูกค้าก็ต่อราคาเป็นภาษาฝรั่งสำเนียงสิงคโปร ฟังไม่รู้เรื่อง ฉันโบ้ยให้แฟนคุยแทน (ทั้ง ๆ ที่แฟนฉันพูดฝรั่งไม่ได้) ฉันไม่ค่อยเหมาะทำงานกับคนที่ไม่รู้จัก รู้สึกอึดอัดไม่ค่อยอยากคุยกับใคร ... อนาคตฉันจะทำอะไรยังไม่รู้เลยดูเหมือนหลักลอย ก็เริ่มอยากเป็นครูสอนเปียโนบ้าง (แต่คงอีกนานกว่าจะเรียนจบ) ถึงเวลานั้นฉันจะยังคิดแบบนี้อยู่ไหมนะ