... เสียงบี๊บ ๆ ดังขึ้น ฉันเอื้อมมือควาญหาโทรศัพท์มือถือมากด ... ตัวเลขยุบยับปรากฏอยู่บนหน้าจอมือถือ นี่เป็นแมสเสจจากครูสอนเปียโนของฉัน
72/100
คะแนนรวมที่ทำให้ฉันช๊อกเล็กน้อย
"อือ ~ ตอนที่ออกจากห้องสอบเราก็คิดไว้แล้วล่ะว่าประมาณนี้" ฉันคิดในใจ ฉันพยายามเบนความสนใจตัวเองให้ไปทำอย่างอื่น สนใจอย่างอื่น คิดอย่างอื่น จนผ่านไปสักครึ่งชม. ... สุดท้ายแล้วก็จบลงด้วยการโทรศัพท์กลับไปหาครู
แต่ทว่า ~
มันพูดอะไรไม่ออก
"ผลเป็นไงบ้าง ได้มากกว่า หรือน้อยกว่าที่คาด" ครูถาม
"หลังจากออกจากห้องสอบ เค้าก็คาดไว้ว่าประมาณ 70 ซึ่งตอนนั้นก็ว่าเสียใจจนทำใจได้แล้ว แต่ว่า~" ฉันพูดไม่ออก ปกติฉันจะพูดมาก ทำเสียงติ๊งต๊องตลอดเวลา ถ้าคนที่คุยกับฉันประจำก็คงจะรู้ได้จากน้ำเสียงทันทีว่า ฉันอยู่ในโหมดซีเรียสแล้วนะ
"ครูกำลังอึ้งหรือเปล่าคะ ที่ต้องมาฟังเค้าร้องไห้" ฉันถามทั้ง ๆ น้ำตาอาบแก้ม
"ครูไม่อึ้งมากกว่าเหรอ ที่เห็นคะแนนสอบของนักเรียนทั้งห้าคนไม่เป็นไปดังคาด" ครูอธิบาย (หรือปลอบใจเฉย ๆ ก็ไม่รู้) ว่าเราโชคร้ายที่เจอลุงฝรั่งกดคะแนน คะแนนเพลงไม่น่าต่ำขนาดนี้เมื่อเทียบจากฝีมือนักเรียนที่ครูเคยส่งและก็ไปเจอเปียโนที่ไม่ชินมือด้วยมันเป็นเรื่องที่คาดการณ์ไม่ได้
"เค้าเรียนข้ามขั้นไปไหม ... เกิดมาเค้าไม่เคยตั้งใจเรียนขนาดนี้" ฉันกลั้นน้ำเสียงไปไม่อยู่มากกว่านี้
"เรามีความสุขกับการเรียนดีกว่าน่า~" ครูพูดว่า เขาเห็นว่านร.ของเขาเป็นอย่างไรแต่ละคน และนี่มันก็เหนือความคาดหมายของฉันมามากที่พัฒนาได้ขนาดนี้
บทสนทนาของเราจบลง ดูเหมือนครูจะพูดมากกว่าฉันที่พูดอะไรไม่ค่อยจะออก ฉันนึกภาพครูเต้กำลังปลอบใจลูกสาวของเขาที่กำลังนั่งร้องไห้กับเรื่องเด็ก ๆ ไหนครูยังเป็นครูมานานนม ก็คงฝึกฝีมือการปลอบใจเด็ก ๆ มาจนชำนาญนัก
ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องจริงจังกับผลสอบที่ไม่ได้เอาไปใช้อะไรกับชีวิตด้วยซ้ำ เหมือนว่าจะเจ็บใจที่ทุ่มเทไป ฉันพยายามบอกตัวเองว่าจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก หากมีการสอบครั้งหน้าฉันต้องทำได้ดีกว่านี้แน่ ๆ ฉันอยากเล่นเปียโนให้เก่ง ๆ มันเป็นสิ่งที่ฉันคิดว่า ถ้าพ่อเห็นฉันเก่งแล้วพ่อจะมีความสุข
"ผ่านก็ดีแล้ว หนูอย่าได้เสียใจไปเลย" พ่อพิมพ์ msn กลับมาหาฉัน เพราะเมื่อเดือนที่แล้วที่พ่อกลับมาบ้าน ฉันเพิ่งสอนพ่อเล่น msn ไปไม่นานนัก และบทสนทนาเรื่องนี้ก็ดูเป็นเรื่องที่ใช้คุย msn ครั้งแรกของฉันและพ่อ ฉันส่งรูปวันที่ฉันไปสอบ ผ่านทาง msn มีรูปฉันกับเวิ้งเราต่างก็ยิ้มกันทั้งคู่
ฉันยังจำได้เมื่อสมัยนานมาแล้วที่พ่อซื้อซีดีโมสาร์ทมาจากยุโรป
ทั้ง ๆ ที่สมัยนั้น โมสาร์ทเป็นใคร ฉันยังไม่ใคร่อยากจะรู้จัก
พ่อพาไปเลือกเปียโนในร้านมือสอง ฉันเองเล่นเปียโนไม่เป็นด้วยซ้ำ
พ่อซื้อให้ทันทีที่ฉันชี้ไปที่แยมมี่ โดยที่พ่อไม่เคยรู้ว่าฉันฟังไม่ออกว่ามันเสียงดีหรือไม่
ฉันรู้แค่เพียงว่า แยมมี่กับฉันคุยกันรู้เรื่อง และถูกคอกันมากในวันนั้น
(แม้แยมมี่จะพูดภาษาไทยสำเนียงญี่ปุ่นมากไปหน่อย~X)
ฉันสัญญานะ กับพ่อ กับแยมมี่ กับครูเต้ แล้วก็กับตัวเอง ว่าฉันจะเล่นเปียโนไม่ล้มเลิกมันง่าย ๆ จริงจังกับมันทุกวินาทีที่ซ้อม ถึงแม้ฉันจะไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้เลยก็ตาม
สุดท้ายก็คงมีเวิ้งคนเดียวอีกตามเคยที่เข้าใจฉันมากที่สุด ก็เรามันเพื่อนเป็นเพื่อนตายกันนี่โน๊ะ
#1 By เวิ้ง (125.25.40.180) on 2008-07-05 15:35