Panda*500

เมื่อวานเพิ่งสอบไปก็เจอครูนั่งเชียร์บรรดาศิษย์รักอยู่หน้าห้องสอบ และวันนี้เราก็มาเจอกันอีกแล้ว~

ฉันเชื่อว่าครูยังไม่ได้อ่านบล๊อกของฉัน ความจริงนาน ๆ ของนาน ๆ ครูจะโผล่เข้ามาอ่านบล๊อก ฉันอยากให้ครูอ่าน entry ของเมื่อวาน (วันสอบ) เหมือนกัน เพราะมีอะไรหลายอย่างที่เวลาเจอหน้าครูแล้วเราก็หยุดการสนทนาบางสิ่งที่อยากจะพูด

หลังจากอัพบล๊อกเมื่อวาน ฉันก็ทนตัวเองไม่ได้ออกไปรั่วกับเพื่อนในร้าน 'เกะ ถึงสี่ซ่ะห้าทุ่มเห็นจะได้ พอถึงจุดแยกทางกับเพื่อน ในหัวสมองก็รีวิวเรื่องสอบอีกจนได้ และอยู่ดี ๆ น้ำตาก็ไหล ~ ฉันหยิบโทรศัพท์ เสิร์ชหาเบอร์ครูเต้ในยาม 5 ทุ่มเฉียดเที่ยงคืน นิ้วหัวแม่มือเลื่อนขึ้นไป ณ ปุ่มโทรออก

อยู่ดี ๆ โทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เพื่อนปลายสายโทรมาถามเรื่องสอบเปียโนพอดี ฉันปาดน้ำตา คุยกับเพื่อน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นใด ๆ ทั้งสิ้น คืนนั้นสุดท้ายก็ไม่ได้คุยกับครู

.
.
.

"ไหนล่ะโน้ตเพลงโจ๊ะโกะโบะ" ครูถามขึ้น

ฉันหยิบโน้ตมาเปิดกาง วันนี้เราเรียนอ่านโน้ตแยกมือ ทั้งมือซ้ายและมือขวา เพราะเพลงนี่ค่อนข้างแยกประสาทลำบากที่จะเล่นสองมือรวมกันไปเลย สองคอร์ดซ้ำ ๆ คือ G กับ F ไม่ว่าจะซ้ำซักกี่รอบฉันก็เล่นผิดตลอดเวลาเหมือนเดิม

เพลงนี้เวลาได้ยินเมโลดี้มันก็ยิ้มได้ ฉันยิ้มตลอด เราหัวเราะกัน ตอนเรียนเพลงนี้ เป็นชม. เรียนที่มีความสุข หลังจากเรียนเพลงสอบเครียด ๆ และฉันก็คิดว่าคนข้างบ้านก็คงมีความสุข ที่จะได้ยินเพลงใหม่ ๆ เสียที (แถมเป็นเพลงน่ารักถูกใจไว้จอร์จ)

ครูแอบสงสัยว่าฉันเลือกเพลงนี้ ทำไมยังเล่นผิด ๆ ถูก ๆ ทั้ง ๆ ที่รู้จักก็น่าจะคุ้นเคยกับมันดี จริงแล้วเพลงนี้มันมีหลายเวอร์ชั่นมากเลือกเกินจะนับ เนื่องจากเกมส์ Final Fantasy ออกมาหลายภาคมาก ๆ แล้วแต่ละภาคหน้าตาของเจ้านกโจ๊ะโกะโบะก็ไม่ใคร่จะเหมือนกันเสียทีเดียว ทำให้คนทำเพลงต้องดัดแปลงเพลงนี้ให้เข้ากับหน้าตา และฉาก ที่โจ๊ะโกะโบะแต่ละเวอร์ชั่นมันโผล่ออกมาในจอ

แต่เวอร์ชั่นที่ฉันเล่นน่ะ มีลูกเล่นเล็กน้อยตอน intro และจบตอนท้าย น่ารัก ๆ ความจริงมันเป็นเวอร์ชั่น Arranged ใหม่จาก Final Fantasy ภาค 3 ฉันเลยขอเรียกเพลงที่ฉันเล่นว่า "Panda De Chocobo" แทนที่ชื่อเพลง "Chocobo's Theme Song (Original)" ก็แล้วกันนะ

ครูบอกว่าครูอยากให้เก็บเมโลดี้เพลงนี้ครบในสองอาทิตย์ ฉันถามถึงแบบฝึกหัดอื่น ๆ ครูว่าเอาไว้ก่อน เพราะอีกไม่นานก็จะงาน TK park ของ piano-lovers ล่ะ ฉันจะเอาเพลงโจ๊ะโกะโบะเพลงนี้ไปเล่นอย่างที่เคยบอกไว้

ฉันหาโอกาส เปรยเรื่องสอบ ตอนต้นชม. และ ท้ายชม. ด้วยล่ะ แต่ไม่ได้เป็นบทสนทนาอะไรจริงจัง อีกอย่างเวลาถึงชม. เรียนกัน เราก็มักไม่พูดนอกเรื่อง สนใจจริงจังเกี่ยวกับบทเรียน ครูเองก็พูดได้แค่ว่าเขารอดูคะแนน เพราะเขาไม่ได้ไปฟังฉันเล่นในห้องสอบด้วย มันตอบอะไรไม่ได้ แต่ฉันเองเห็นแค่นี้ก็รู้แล้วล่ะว่าคะแนนที่ออกมามันจะเป็นยังไง ฉันคิดว่าการที่เราเอาโจ๊ะโกะโบะมาคั่นบทเรียนธรรมดาก็เป็นการดีเหมือนกัน เพราะตอนนี้ฉันเริ่มคิดถึงว่าฉันควรจะก้าวกระโดดต่อจากเกรดห้าขึ้นไปอีกไหม หรือย้อนหันหลังมาถมสกิลที่หายไปให้มันเต็มก่อนแบบค่อยเป็นค่อยไป ทั้งนี้ก็อยู่ที่ครูตัดสินใจมากกว่าไม่ใช่ฉัน

ฉันบอกได้แค่ว่าฉันจริงจังมากนะ
ฉันไม่เคยตั้งใจเรียนอะไรขนาดนี้มาก่อน
เพราะงั้นฉันก็เลยออกแนวมี "ความหวัง" กับมันพอสมควร~