Panda*500

ย้อนกลับไปโน่น ... เมื่อปลายสิงหาของปีที่แล้ว (ถ้าฉันจำไม่ผิด) เป็นครั้งแรกที่ฉันเจอครูเต้ ก่อนหน้าที่เราจะเจอกันครูบอกว่าให้เตรียมเพลงอะไรที่พอเล่นได้มา ฉันก็เลยเปิดหาเพลงในหนังสือเปียโนพีส (เล่มเขียว ๆ) หน้าแรก ๆ เพลงสักเกรด 2 เห็นจะได้ แล้วก็ซ้อมมันอยู่สักอาทิตย์ ก่อนที่จะเจอกับครูแล้วก็เล่นให้ฟัง

"ชาวนามีความสุข" เป็นเหมือนเพลงในตำนานเลยทีเดียว เพราะมันเป็นเพลงแรกที่ฉันเล่นให้ครู เมื่อครูฟังจบ ครูเลยเปิดโน้ตอะไรสักอย่างมาให้เราเล่น มันจั่วหัวว่า "Sonatina" ... ณ ตอนนั้น โซนาติน่าแปลว่าอะไรฉันไม่ใคร่รู้นัก ครูให้ลองเล่น ... "เอ๊ะ นั่นมันฟอร์มคอร์ดถนัดฉันเลยนี่" (ตอนหลังฉันเพิ่งรู้ว่ามันเรียกว่าอัลเบอร์ตี้) บรรทัดแรกบรรเลงเป็นเพลงออกมาได้ไม่ยากเย็นนัก ความจริงเพลงเด็ก ๆ ที่ฉันเคยเล่นมันมักจะเป็นคอร์ด โด ซอล มี ซอล ตลอดเวลา เห็นแล้วเล่นได้เลยถือว่าไม่แปลก พอครูเห็นอย่างงี้ก็เข้าใจว่าฉันมีฝีมือมากกว่าความจริงที่ฉันเป็น (ฉันคิดว่านะ)

ฉันดีใจ เพราะนี่จะเป็นเพลงคลาสสิคเพลงแรกที่ดูเป็นคลาสสิคจริง ๆ ไม่ใช่เพลงเด็ก ๆ อีกต่อไป ฉันแอบตื่นเต้นลึก ๆ

(แต่ที่ฉันตกลงเรียนกับครูเต้ไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเพราะบนหลังเปียโนของครูมีสติ๊กเกอร์แพนด้าเอาไว้แจกเด็ก ๆ เวลาเล่นเพลงผ่าน ฉันหวังว่าจะได้บ้าง แต่พอได้เรียนกับครูเต้จริง ๆ ถึงได้รู้ว่าครูไม่เคยพกสติ๊กเกอร์แพนด้ามาที่บ้านฉันเลยสักแผ่นเดียว)

จากวันนั้นเราเรียน โซนาติน่า กันถึง 3-4 เดือน จนครูมาถามว่าเราสนใจสอบเกรด 5 ไหม มันแทบไม่น่าเชื่อหู ครูเคยพูดเปรย ๆ ไว้ประมาณว่าถ้าส่งสอบส่วนใหญ่ครูจะให้เริ่มที่เกรด 3 ฉันก็แปลกใจนิดหน่อยนะ แต่ก็รู้สึกแบบวัยรุ่นใจร้อน ยิ่งได้ข้ามขั้นยิ่งดีซิ ~

การเตรียมตัวสอบฉันว่าทำให้ครูอึ้งไปหลายอย่าง เช่นว่า ฉันไซท์รีดไม่ได้เลย ฉันไม่เคยเล่นสเกล (เคยฝึกเองตอนสุดท้ายเพิ่งรู้ว่าแบบที่ตัวเองฝึกนี่มันผิด) ฉันไม่เคยเหยียบพีเดิ้ล ฉันไม่รู้จักอะไรหลาย ๆ อย่างที่คนเรียนมาถึงขั้นจะสอบเกรด 5 ควรจะรู้ ฯลฯ (ที่จำไม่ได้ล่ะ) ฉันคิดว่าชม. บินฉันน้อย ฝีมือจริง ๆ ฉันก็คงประมาณสักเกรด 3 แต่ริอาจสอบข้ามไปเยอะมาก และเรื่องที่ครูว่าอยากให้ได้ 90 คะแนน มันเป็นสิ่งผลักดันให้ฉันซ้อม ซ้อม และซ้อม

แรก ๆ ก็รู้สึกแย่ที่เล่นยังไงก็ดูเหมือนมันไม่เพราะเสียที
แต่หลัง ๆ ฉันเพียงได้ยินว่าครูพูดชมว่า "ดี ๆ" หรือยิ้มเล็ก ๆ มันก็ทำให้ฉันดีใจมากมาย

และแล้ว ... วันนี้ก็มาถึง (เกริ่นซ่ะยาว)

ฉันนอนไม่หลับ คงตื่นเต้นรวมทั้งนอนดึกตื่นสายสะสมกันมาหลาย ๆ วัน ฉันพยายามแต่งตัวน่ารัก เอาแป้งโป๊ะ ๆ ใต้ตาไม่ให้มีรอยดำแพนด้า ฉันซ้อมเยอะพอตัว ความจริงฉันวางแผนไว้ว่าจะซ้อมเยอะกว่านี้ แต่มันก็ไม่ทันแล้วล่ะ ฉันพกความมั่นใจไปเยอะก่อนออกจากบ้าน ถึงแม้ว่าใจอาจจะเต้นแรงไปบ้างเพราะความรู้สึกตื่นเต้นที่เวลามันผ่านไปเร็วมาก จนมาถึงจุดนี้วันนี้

ฉันไปกับเวิ้งและพี่ต่อ

เราไปถึงที่สนง.ของ Trinity ประมาณเกือบ 9 โมง หรืออาจจะเลย 9 โมงไปนิดหน่อย เรานั่งคุยกันที่ห้องนั่งรอ มีครูของฉัน และลูกศิษย์ของครู เด็ก ๆ ทั้งนั้น น้องหมวยชุดเนตรนารี (สอบเกรด 6 แน่ะ) เขาถามฉันว่าฉัน "เรียน มอ อะไร" ด้วยล่ะ แต่ยังไม่ทันตอบครูก็ระเบิดหัวเราะตอบแทนเสียงดังเชียวว่าฉันทำงานแล้ว (เห็นน้องเขาอยากได้กระเป๋าเปียโน ฉันว่าจะซื้อในเน็ตไปฝากเขาผ่านครูเต้เสียหน่อย ฐานที่พูดโดนใจ)

น้องคนที่สอบเกรดเดียวกับฉันสอบก่อน แต่ไม่นานเธอก็ออกมาแล้วก็เป็นตาของฉัน ฉันเดินตามพนักงาน หัวใจเต้น ฉันบอกพนักงานว่า นี่เป็นครั้งแรกที่สอบเกรด ตื่นเต้นจังเลย ครูฝรั่งคุมสอบใจดีไหมนะ ... ว่าง่าย ๆ ก็ชวนคุยไปเรื่อย จนพี่พนักงานเปิดประตู แอ๊นเข้าไปเจอ ลุงฝรั่งแก่ ๆ นั่งจดอะไรยิก ๆ

"วางโน้ตไว้ก่อน" ลุงฝรั่งแกเอ่ย (เว้าฝรั่งนะ ... อันนี้ฉันแปลให้ล่ะ)
"เอ้า เริ่มเล่นได้" ลุงแกเงยหน้า ฉันได้แต่เยส ๆ โอเค ๆ

กดคีย์แรก "กิ๊ง" ... อยากจะร้องไห้

นี่มันสอบทรินิตี้เชียวนะ "แกเอาเปียโนอาร๊ายมาให้ช้านเล่นเนี๊ยะ ได้ข่าวว่าช้านเสียเงินตั้ง 5 พันกว่าค่าสอบ" อันนี้บ่นในใจนะค่ะ ฉันเดอะโชว์มัสโกออนแบบ "ตะกุกตะกัก"

ม้วนเดียวจบ ไม่มีแก้ตัว ตาลุงฝรั่งแกพูดแต่ "Next please ๆ" (เล่นอันต่อไปได้แล้ว ทนฟังอันห่วย ๆ ไม่ไหว) ฉันก็ห่วยตั้งแต่เพลง 3 เพลง exercise 3 อัน ไปจนถึง ไซท์รีดที่ได้อ่านอยู่ประมาณ 4 ห้อง จนลุงแกทนไม่ไหวหยิบโน้ตออกไปเลย (เย้ย~X) นี่ฉันซ้อมเยอะนะ แต่พอเจอเปียโนแบบทัชชิ่งเบาหวิว กดแรงเท่าไหร่เสียงก็ออกเท่าเดิม แล้วมันอยากจะร้องไห้ ฉันเล่นทุกอย่างพลาดหมด ยกเว้น part hearing ที่ฉันตอบได้เยอะหน่อย (แต่ก็มีผิด) สาวหูเพี้ยนอย่างฉันทำใจไว้แล้วว่าจะได้คะแนนตรงนี้ไม่ดี

มันเร็วมาก เข้าไปอยู่กับลุงฝรั่งแกถึง 15 นาทียังก็ไม่รู้ ลุงแกก็เซย์ กู๊ดบาย กับฉันแล้ว ให้ตาย...

ฉันออกมาหน้าเศร้า เพลง Spain ของตา Chic Corea ที่แบงค์เพื่อนรักชอบนักชอบหนามันวนขึ้นมาเลย Game Over!!! ฉันเข้าใจว่าฉันสอบผ่านแน่นอน แต่ฉันไม่มีวันได้ 90 คะแนน อย่าว่าแต่ 90 ... 80 ก็คงไม่ถึงด้วย ฉันคิดนะว่าฉันซ้อมเยอะไปเพื่ออะไร หลายคำถามมันวนเวียนมากมาย ฉันกลับบ้านดูสถิติที่จดไว้ ตั้งแต่วันจันทร์ที่ผ่านมา ฉันเล่นเพลงกับ exercise รวมกันเกินร้อย ไหนยังหลายชม. ที่เสียไปกับการซ้อมสเกลอีกมากมาย

ผลลัพธ์กลับไม่ดีเท่าหรือเนี๊ยะ ... 

ฉันปลอบใจตัวเองอยู่ แม้ตอนนี้ก็ยังพยายามพูดกับตัวเองว่า สิ่งที่ได้มาไม่ใช่แค่คะแนนสอบกับเปียโนกะหลั่วนั่น ความจริงการที่ฉันได้มาสอบถึงจุดนี้ มันก็พิสูจน์พอแล้วว่าฉันมีความสามารถเทียบเท่าเกรด 5 แล้วจริง ๆ (ถึงแม้ทักษะไซท์รีดยังพัฒนาไม่ทัน) แค่รอยยิ้มที่ครูมี แค่ครอบครัว พ่อ แม่ พี่ต่อ เวิ้ง และเพื่อน ๆ ชมว่าฉันเล่นเพราะ นั่นต่างหากที่ฉันได้มา และฉันไม่ควรเอาผลคะแนนที่มันกำลังจะออกมาในไม่ช้าตัดสินว่า abilty ของฉันต่ำ เพราะปัจจัยเรื่องทัชชิ่งเปียโนนั้นมันควบคุมไม่ได้

แต่เสี้ยวนางมารมองโลกแง่ร้ายของฉันกลับซ้ำเติม มันกำลังพูดใส่หูว่า "แต่ถ้าเล่นเปียโนเก่งจริง เจอเปียโนตัวไหนก็ต้องเล่นได้ไม่ใช่เหรอ"

นั่นซินะ ~

บทเรียนนี้มันสำคัญและมีค่ามาก

ฉันจะไม่ยอมให้มันเกิดแบบนี้ขึ้นอีก เพราะค่าสอบและเวลาซ้อมที่เสียไป ฉันควรจะได้อะไรกลับคืนมาที่มันคุ้มค่า ability ในการเล่นเปียโนให้เพราะได้ทุกตัวอย่างงั้นเหรอ!!!

อีกไม่นานฉันจะพิสูจน์ให้ดูว่าฉันทำได้ก็แล้วกัน ...
ขอบคุณการสอบครั้งนี้ที่ทำให้ฉันคิดอะไรบางอย่างได้ แม้จะยังเจ็บใจก็ตามที