Panda*500

ฉันลองเสิร์ชหาความรู้ประดับหัวบ้างเกี่ยวกับเปียโนจนมาเจอเวปวรสารของมหิดลที่สัมภาษณ์ "ดร.เอริ" อาจารย์หัวหน้าภาควิชาเปียโนของวิทยาลัยดนตรีที่มหิดลค่ะ และก็เจอประโยคเด็ดที่มันค่อนข้างโดนใจสักนิด

"เพลงดนตรี : อาจารย์ชาวต่างชาติบางคนบ่นว่านักเรียนไทย มักพยายามจะเล่นชิ้นงานที่ยากเกินตัว ซึ่งไม่เกิดผลดีอะไรขึ้นมา
ดร.เอริ : ใช่ นั่นเป็นปัญหาเช่นกัน พวกเขาพยายามที่จะก้าวกระโดดไปให้เร็วที่สุด โดยที่ยังขาดความเข้าใจในเรื่องที่เป็นพื้นฐาน"

ที่มา: http://www.music.mahidol.ac.th/journal/january2003/interview.html

จริงอยู่ค่ะ ถ้าอ่านตามบริบทแล้ว คนสัมภาษณ์ใช้คำถามนำโดยที่ ดร.เอริ ผู้ถูกสัมภาษณ์ไม่ได้พูดขึ้นก่อนนะคะ อย่างไรก็ดี ดร.เอริ เองก็เห็นด้วยกับผู้สัมภาษณ์ที่กล่าวอ้างว่า "นักเรียนไทยพยายามเล่นชิ้นงานเกินตัว"  (นอกจากนี้ในบทสัมภาษณ์ ดร.เอริ ยังกล่าวว่า เธอต้องการที่จะปลูกฝังทักษะการฟัง และจุดด้อยของชาวเอเชียที่เล่นดนตรีไม่เป็นตัวของตัวเองเพราะคำนึงถึงแต่เทคนิคในตอนท้าย ๆ)

ฉันมีเพื่อนหลายคนพยายามชักจูงฉันเล่นเพลงยาก ๆ บ่อย ๆ เวลาฉันเห็นเพื่อนเล่นฉันก็มักจะอิจฉามากเลย ฉันชอบกับมามองตัวเองค่ะ แบบว่า "นี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่นะ" แต่ฉันก็ไม่บังอาจจะเริ่มเล่นของยาก ๆ อยู่ดี เพราะฉันคิดแต่เพียงว่า ถ้าฉันเล่นโชแปงตอนที่ฉันยังไม่พร้อมเล่น โชแปงได้ฟื้นจากหลุมมาบีบคอฉันแน่ (ฉันมีความคิดบ้า ๆ จริง ๆ ด้วย) --- เปล่าหรอกค่ะ ความจริงแล้วฉันแค่อยากจะให้เพลงที่ฉันเล่นออกมามีระดับที่เรียกว่า ออกมาดีจริง ๆ ถ้าฝีมือฉันยังไม่ถึงในระดับนั้น ๆ ฉันเองก็ยังไม่รู้สึกอยากเล่นเท่าไหร่ (อาจจะกลัวตัวเองหงุดหงิด ถ้าเล่นมาแล้วมันไม่เหมือนเพลงที่เคยฟัง)

สุดท้ายเพื่อนก็ยังชักจูงต่อไป และฉันก็ยังส่ายหัวบอก ไม่นะ ๆ ...

ฉันคิดว่าแล้วแต่ความคิดของแต่ละคนด้วยนะคะ บางคนก็บอกฉันว่าเขาเล่นเพลงยาก ถึงจะยังเล่นได้ไม่ดี แต่ว่าก็รู้สึกได้อะไรมากขึ้นกับเพลงที่เล่นมา ในที่นี้ฉันต้องขอออกตัวเลยนะคะว่า "ฉันคงไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ ว่าการเล่นเพลงยากเกินตัวนั้นดีหรือไม่ดี" แต่ฉันแค่คิดว่าอะไรเหมาะสมกับฉันมากกว่า ...

แต่สำหรับนักดนตรี (อ้างจากในบทความ) ดูเหมือนว่าครูฝรั่งไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ ที่นักเรียนจะเล่นอะไรเกินตัวไปนะคะ ซึ่งฉันเดาว่าในบทความคงต้องการจะสื่อว่า นักเรียนบางคนต้องการอะไรที่ฉาบฉวย หรือเอายากเข้าว่า โดยไม่ได้คำนึงถึงว่าตัวเองจะแสดงศิลปะที่ดีได้อย่างไร พอพูดกันมาถึงจุดนี้ มันก็เหมือนจะเริ่มเข้าเรื่องสุนทรียศาสตร์ กลายเป็นเรื่องของปรัชญาหนัก ๆ แทน เรื่องของปัญหาเกี่ยวกับการ "สร้างสรรค์ศิลปะ" ปัญหาที่ว่าถ้าเราเล่นเปียโนแค่ต้องการให้เล่นเพลงยาก ๆ พอเป็นเพลงมันจะเรียกว่า "ศิลปะ" หรือไม่? และอะไรคือศิลปะล่ะ? (อ่านแล้วงงไหมคะ)

ฉันคงไม่เขียนลงลึกนะคะ เพียงแต่จะแตกประเด็นให้คิดกันเท่านั้นค่ะ ...

ระดับการเสพศิลปะของคนเราไม่เท่ากัน แล้วก็ไม่มีคำว่าถูกหรือผิดนะคะ สำหรับฉัน ฉันพึงพอใจจะเล่นเปียโนแบบที่ทำอะไรไม่เกินตัวของตัวเองเพื่อการสร้างศิลปะอย่างที่ฉันต้องการจะให้มันเป็นค่ะ และที่สำคัญเรื่องที่ฉันพูดไม่ใช่แค่เรื่องเปียโนนะคะ ... การที่เราจะทำอะไรนั้น เราต้องช่างใจว่าเราจะทำให้มันเกินตัวดีไหม ผลลัพธ์ที่ได้มาเราจะปลาบปลื้มกับมันแค่ไหนนะคะ

ฉันขอขอบคุณบทสัมภาษณ์ของ ดร.เอริ นะคะ ... ทำให้ฉันแตกประเด็นอะไรได้ในหัวทีเดียว

edit @ 28 Feb 2008 23:35:27 by แพนด้า500