Panda*500

 เดี๋ยวนี้ย้ายมาเรียนวันอังคารแล้ว 

ฉันตื่นนอนอย่างงัวเงีย งง ๆ ลืม ๆ ไปว่าวันนี้มีเรียนเปียโน เพิ่งมารู้ตัวก็ก่อนครูมาครึ่งชม.ได้ "ถึงว่าวันนี้ไม่เห็นโทรมาเตือน" ครูสังเกตได้เพราะปกติ ฉันจะเตือนครูก่อนเวลาที่เปลี่ยนตารางเรียน 

โจ๊ะโกะโบะ ยังเล่นติด ๆ ขัด ๆ ก็คิดว่าเจอกันอีกทีคราวหน้าก็คงเล่นได้ลื่นแล้วล่ะนะ ที่ภูมิใจมากของเพลงนี้คือ เล่นบล๊อคคอร์ดที่กางมือเป็นแมงมุมได้แล้ว จากคราวที่แล้วที่ครูพยายามจะช่วยโดยการตัดโน้ตบางตัวออก แต่เราปฏิเสธไป ... เพลงนี้เอาไว้ให้ได้สปีดเร็วกว่านี้และแม่นกว่านี้ก่อน เดี๋ยวจะอัดให้ฟังกัน

หมู่นี้ซ้อมน้อยครูคงเห็นชัด งานเยอะจมหูจมหาง ครูว่าจัดเวลาดี ๆ ว่าจะทำอะไรบ้างมันจะทำให้เราสบายตัวขึ้น เรื่องของเรื่องฉันเองก็เป็นประเภทดองงานด้วย พอถึงเวลาส่งก็ปั่น ๆ ใหญ่ คนรู้จักจะสังเกตได้ว่าฉันจะมีช่วงชีวิตลั่นล้า และช่วงชีวิตตึงเครียดสลับกันเป็นระยะ ๆ

โซนาต้า ครูบอกให้เล่นสปีดที่สูงขึ้น (จากตอนแรกที่ช้าโครตและสปีดจริงสูงกว่านี้) มีหลายจุดที่ต้องใช้ Quiet Hand (ข้อมือนิ่ง) เพื่อให้เล่นได้เร็วขึ้น มีโน้ตที่ต้องจำ มีการบ้านเยอะมาก ฉันไม่รู้ว่าจะเคลียร์การบ้านที่ครูให้ภายในอาทิตย์นึงหรือเปล่า เห็นแล้วตะลึงไปหมด เพราะเหมือนว่ามันมีแต่ของยาก ๆ ก็เกิดอาการกลัวนิด ๆ นะ ว่าจะทำไม่ได้อย่างเรื่องทริลรัวมาก ขณะที่ตอนซ้อมมาก่อนหน้าเรานับเอาว่าจะทริลกี่ตัว หรือเรื่องมือซ้ายที่เล่นต้องเป็น Quiet Hand เยอะมาก แต่ตอนก่อนหน้าซ้อมมานี่ข้อมือง่อนไปแง่นมา (แบบว่านิ้วสั้น) 

"จะทำได้ไหมเนี๊ยะ" ฉันตาลุก 

ครูว่าฉันขึ้บ่น ครูชอบพูดขู่แกมหยอกว่า "ยากนักงั้นก็ไม่ต้องเล่น อยากเล่นก็อย่าบ่น" จากนั้นฉันก็หงอ "เล่นค่ะ ๆ" เพลงนี้เลือกเองด้วยไม่เล่นได้ไง โมสาร์ทเสียใจแย่เลย แต่ว่าก็แอบกังวลอ่ะน้า ~ อยากเก่งไว ๆ ด้วยเรื่องของเรื่อง

หลังจากเรียนเปียโนเสร็จก็มีเรื่องงานเข้ามา ฉันก็เป็นพวกไม่ชอบคุยเรื่องขายของ ลูกค้าก็ต่อราคาเป็นภาษาฝรั่งสำเนียงสิงคโปร ฟังไม่รู้เรื่อง ฉันโบ้ยให้แฟนคุยแทน (ทั้ง ๆ ที่แฟนฉันพูดฝรั่งไม่ได้) ฉันไม่ค่อยเหมาะทำงานกับคนที่ไม่รู้จัก รู้สึกอึดอัดไม่ค่อยอยากคุยกับใคร ... อนาคตฉันจะทำอะไรยังไม่รู้เลยดูเหมือนหลักลอย ก็เริ่มอยากเป็นครูสอนเปียโนบ้าง (แต่คงอีกนานกว่าจะเรียนจบ) ถึงเวลานั้นฉันจะยังคิดแบบนี้อยู่ไหมนะ 

เผอิญว่ามีน้องคนนึง "หมาแว่น" เขามาอ่านบล๊อคเราแล้วก็ทิ้ง tag ไว้ให้เราเล่น มันชื่อ สุข 13 งงดี ไม่รู้ว่าจุดประสงค์มันคืออะไร แต่เท่าที่อ่าน ๆ มันประมาณว่าให้คิดมา 13 อย่างที่เราทำแล้วมีความสุข เราก็ว่าหน้าสนนะ เพราะพอคิดถึงว่าอะไรที่เราทำแล้วมีความสุขมันก็มีความสุขไปด้วยอ่ะ

อะไรที่ทำแล้วมีความสุขอ่ะเหรอ?
1. กิน ของอร่อย ~ ติ่มซำ อาหารญี่ปุ่น ไอติม ไรทำนองนี้
2. นอน และตื่นสาย ๆ ~ อันนี้ย้ำว่าตื่นสายนะแล้วจะสุขมาก ๆ มันสบายสุด ๆ
3. มี sex ~ หรือใครจะเถียง (แต่ถ้ามี sex ไม่ปลอดภัยอาจจะทุกข์ทีหลังได้นะ)
4. ดูการ์ตูน ~ ดูแล้วติดอ่ะ
5. เล่นเกมส์ ~ นี่ก็เล่นแล้วติด
6. นั่งดูทีวีกับแม่ ~ อยู่กันเงียบ ๆ แต่มีความสุข
7. พ่อพาไปเที่ยวต่างจังหวัด ~ ไม่ใช่เราพาพ่อไปนะ แต่พ่อต้องพาเราไป
8. พูดประโยคซ้ำ ๆ ให้แฟนฟัง ~ อันนี้ออกแนวโรคจิต แต่ทำแล้วมันหยุดปากไม่ได้
9. ได้เห็นรอยยิ้มของเวิ้ง ~ ไม่ว่าอารมณ์ไหน ถ้าเวิ้งยิ้มให้ เราจะรู้สึกดีขึ้นทันที
10. คุยโม้เรื่องตัวเอง ~ แน่นอน ก็เราขี้โม้อยู่แล้ว
11. แหกปากร้องเพลงประกอบซีดีเพลงคลาสสิค ~ อยากฟังม๊ะ?
12. ยืนแดนซ์หน้าจอคอมท่าคาราเมลแดนซ์ ~ ท่านี้เขากำลังฮิตนะ ใครไม่รู้จักเชยเลย
13. อาบน้ำหลังจากดองไว้สักอาทิตย์นึง ~ ลองทำดูซิ มันสุขเกินบรรยาย

กลับมาเรียนเปียโนอย่างปกติสุขอีกครั้ง หลังจากอกหักเรื่องสอบ

ความจริงครูหิ้วใบคอมเม้นท์การสอบมาด้วย แต่เราอ่านกันไม่ออก ครูเองก็อ่านไม่ออก ฉันเองก็อ่านไม่ออก สรุป ... ลุงแกให้คะแนนก็น้อยแล้วยังเขี่ยลายมือมาให้อีก ตกลงไม่รู้ว่าลุงแกหักคะแนนออกตรงไหน หรือควรไปแก้ไขฝีมือตรงไหนบ้าง เห็นแต่ตัวเลขคะแนน (ต่ำ ๆ) โดยเฉพาะที่ค่า accuracy ต่ำมากแต่ละเพลง ฉันก็ยอมรับนะว่าเล่นไม่แม่น ครูบอกลูกศิษย์ครูแต่ละคนตรงเรื่องค่าความแม่นนี่ต่ำกันหมด ฉันก็ได้แต่ปลอบตัวเองว่า "โทษที่เปียโน" เนื่องจากมันไม่คุ้นมือก็ทำให้เล่นพลาดได้ง่าย ๆ  (คราวหลังใส่หมวกแอบเปิ้ลไปสอบ เผื่อค่า dex จะเพิ่ม accuracy จะได้เพิ่มหน่อย--- งงกันล่ะซิ )

ส่วนตอนนี้โจ๊ะโกะโบะเดินทางมาจนจบแล้ว เหลือแค่ไปซ้อมมาซ่ะ ตอนท้ายเพลงมีโน้ตบล๊อกคอร์ดยาก ๆ อยู่นิดนึง ที่ต้องกางมือเป็นแมงมุมจนง่อยกิน ตอนแรกครูทำท่าว่าจะตัดออก แต่ฉันยังสู้นะ บอกไปว่า "ไม่ต้องตัดดอก เล่นไปเดี๋ยวมือมันก็กางออกได้เอง" ตามทฤษฎีชาร์ล ดาวิน เขาว่ามันจะพัฒนาการไปเรื่อย ๆ ถ้าเราใช้ส่วนไหนมาก ๆ เช่น แต่ก่อนยีราฟคอสั้น กินใบไม้บนต้นไม้สูง ๆ บ่อย ๆ มันก็ค่อย ๆ ยาวจนเป็นยีราฟปัจจุบัน เช่นเดียวกับเรื่องนิ้ว ใช้บ่อย ๆ เดี๋ยวนิ้วยาวขึ้นมาเองได้และมีพังพืดงอกออกมาให้ว่ายน้ำเก่งอีกต่างหาก (ปัจจุบันเขาว่า ทฤษฎีนี้ไม่จริงแล้ว เพราะ เขาเจอเรือโนอาห์ แล้วเขาว่ายีราฟบนเรือโนอาห์คอก็ยาวแต่ไหนแต่ไร พระเจ้าสร้างให้ยีราฟคอยาวตั้งแต่ต้น หรือยังไงเนี๊ยะแหละ) 

พอจบโจ๊ะโกะโบะ ครูก็ถามว่าจะเรียนไรต่ออีก หมู่นี้ตามใจ อิ ๆ ... สงสัยเขียนในบล๊อคเยอะไปหน่อยว่าครูดุ ฉันก็เลยเลือกที่จะเรียนโมสาร์ทที่ดองไว้ต่อ เอาให้จบเสียทีเถอะ ครูว่า "นี่ตามใจนะ เพราะเห็นเศร้า ๆ เรื่องสอบ" โมสาร์ทเราเรียนไว้นานแล้ว พอมาเปิดเล่นใหม่ก็ลืม ครูให้ไซท์รีด "ไซท์รีดได้น่าเกลียดมาก" ครูบอก "ถึงว่าฝรั่งเลยโดนฝรั่งหักคะแนนซ่ะเกลี้ยง" จำได้ว่าตอนสอบ ไซท์รีดไปแค่ 4 ห้องเท่านั้น เขาก็ยกโน้ตที่ฉันอ่านออกไปเลย สงสัยเป็นเพราะแบบนี้  

ก็ดีนะ พอได้เรียนคลาสสิคก็รู้สึก mood ครูจะเปลี่ยนไปเป็นอีกแบบ (หรือว่าฉันคิดไปเอง) มันดูจริงจังดีเวลาเรียนเพลงคลาสสิค เสน่ห์มันอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงที่พอเห็นโน้ตแล้วต้องเล่นจริงจังแล้วนะ ฉันก็จะรู้สึกทรงภูมิ มีโมสาร์ทเข้าสิงร่างอ้วนป้อม แต่เบอร์ที่เล่นนี่เบอร์บีกินเนอร์มาก ๆ เหมาะกับบีกินเนอร์แบบฉันเสียเหลือเกิน 

ฉันก็แอบคิดว่าอยากซื้อโน้ตติดบ้านไว้เยอะ ๆ เหมือนกัน เพราะเวลาครูไม่เตรียมมาให้ เราก็เลือกเองเลย เย้ ๆ (เป็นแทคติกขั้นสุดยอด) ความจริงโน้ตที่มีอยู่ในบ้านก็ได้บรรดาสปอนเซอร์ (ที่หวังว่าฉันจะเล่นเพราะเข้าสักวัน) เขาต่างซื้อ ๆ กันมาให้ เห็นฉันขยันเยอะ ๆ ส่วนนึงก็เพราะสปอนเซอร์เนี๊ยะแหละ เดี๋ยวจะหาว่าเอาแรงกายแรงใจคนอื่นมาทิ้ง ๆ ขว้าง ๆ ไงก็ตามหลังจากเพลงโมสาร์ทจบแล้ว (คงเล่นมูฟเดียวแล้วอ่ะ เริ่มขี้เกียจ) ก็กะว่าจะให้ครูเลือกให้บ้าง เนื่องจากอยากรู้ว่าครูจะเลือกอะไรให้น้า (แต่กว่าจะเล่นโมสาร์ทจบ คงอีกนานค่ะ สมองโง่ ๆ ฉันหมู่นี้ไม่ค่อยแล่นเท่าไหร่ น้ำมันมันแพงอ่ะน้า)

มีอะไรมาอวดด้วย ... พอดีเพื่อนรักไปเวียนนามา เลยซื้อมาฝาก  "Mozart Liquid" เป็นเหล้าช๊อกโกแลตนมอะไรสักอย่าง (ยังไม่ได้เปิดชิมเลย) 

ขวดแบบให้จิบ ๆ เหมือนโมสาร์ทติดเหล้าก่อนตายป่ะว้า

ฝามีรูปโมสาร์ท การันตีว่าของแท้ (ตลกดี) 

เพื่อนว่ากินแล้วจะเล่นเปียโนเก่งเหมือนโมสาร์ท ... (เออ ว่าไปนั่น)

สุดท้ายนี้ ...

ขอขอบคุณทุก ๆ คนที่มาเขียนให้กำลังใจพร้อมข้อคิดดี ๆ กันใหญ่เลย ฉันก็ไม่คิดว่าบล๊อกเขียนส่วนตัวอย่างฉันจะมีคนมาอ่านมากขนาดนี้ ข้อความของหลาย ๆ คนทำให้ฉันคิดอะไรต่อยอดออกไปได้หลากหลายมาก ๆ 

ใครที่มาอ่านแล้วอยากให้ฉันเข้าไปอ่านบ้างก็ทิ้ง url ไว้ได้นะคะ ส่วนตัวฉันอ่านของใครแล้วไม่ค่อยไปทิ้งคอมเม้นท์ไว้เท่าไหร่ และก็เป็นพวกชอบแอบอยู่ในรู คือไม่ค่อยได้แวะเวียนไปทำความรู้จักกับคนเขียนบล๊อคคนอื่น ๆ เท่าไหร่ (เลยยังงงนิดหน่อยว่า มีคนแวะมาเป็นแฟนประจำฉันด้วย คิก ๆ ดีใจจัง) 

ยังไงก็ขอขอบคุณทุก ๆ คนมาที่นี้จริง ๆ ค่ะ ไม่ว่าจะเป็นแฟนคลับแพนด้าห้าร้อย อิ ๆ และก็สปอนเซอร์ที่ซื้อโน้ต ซื้ออุปกรณ์การเล่นเปียโนมาให้นะคะ  

ปล. หมู่นี้ฉันเขียนยาว ๆ ยิ่งเขียนก็ยิ่งยาวมากขึ้นเรื่อย ๆ คงไม่เบื่อที่จะอ่านกันเสียก่อนนะคะ